CafeLaRage

Νάουσα: Συζήτηση εργαζόμενων/ ανέργων με θέμα:Η [αυτο]οργάνωση των αγώνων μας,ενάντια σε αφεντικά,κράτος και εργατοπατέρες.

2011-07-15T05:18:00.000-07:00

Ηχογραφημένες συζητήσεις απο το festival Communismos

2011-07-01T05:16:00.000-07:00

Ηχογραφημένες συζητήσεις απο το festival Communismos

Ταξικοί αγώνες & δομές εργατικής αυτονομίας

Cafe la rage (Θεσσαλονίκη)
Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων (Θεσσαλονίκη)
Σωματείο Εργαζομένων στα Τηλεφωνικά Κέντρα Εξυπηρέτησης ΟΤΕ (Θεσσαλονίκη)
ΕΣΕ (Θεσσαλονίκη)
ΕΣΕ (Ιωάννινα)
Φόρουμ Μεταναστών (Κρήτη)

Κατεβάστε το αρχείο

Προσεγγίσεις για την Κρίση

Κατάληψη Φάμπρικα Υφανέτ (Θεσσαλονίκη)
Τέως Μέλη του Συνδικάτου Σαλταδόρων (Θεσσαλονίκη)
Werner Bonefeld (καθηγητής πολιτικών επιστημών, York UK)

Κατεβάστε το αρχείο

Αγώνες για τα κοινά και ενάντια στις περιφράξεις – Αγώνες σχετικά με την Υγεία

Συνέλευση Υγείας – κατάληψη ΠΙΚΠΑ (Αθήνα)

Κατεβάστε το αρχείο

Αγώνες σχετικά με τις Μεταφορές

Ανοιχτή Συνέλευση Κατοίκων Αγίας Παρασκευής (Αθήνα)
Κατάληψη Πραποπούλου (Αθήνα)
Θερσίτης – Χώρος ραδιουργίας και ανατροπής (Αθήνα)

Κατεβάστε το αρχείο

Προσεγγίσεις για τα κοινά και ενάντια στις περιφράξεις

Κατάληψη Φάμπρικα Υφανέτ (Θεσσαλονίκη)
Μωβ Καφενείο (Θεσσαλονίκη
Massimo de Angelis (καθηγητής πολιτικής οικονομίας, London UK)

Κατεβάστε το αρχείο

Δομές κομμουνιστικοποίησης και κοινωνικής αναπαραγωγής Προσεγγίσεις για την επανανοηματοδότηση του κομμουνισμού

Blaumachen (Θεσσαλονίκη – Αθήνα
Κόκκινο Νήμα (Αθήνα)
QV (Αθήνα)

Κατεβάστε τo αρχείο1 , αρχείο2

Δομές κοινωνικής αναπαραγωγής

Κατάληψη Πραποπούλου (Αθήνα)
Ντουλάπι – Δίκτυο για την Τροφοσυλλογική Δράση (Αθήνα)
Άνευ Αρχών (Θεσσαλονίκη)

Κατεβάστε το αρχείο

πρόγραμμα Φεστιβάλ - Συνεδρίου Communismos

2011-05-20T03:44:00.000-07:00

Παρασκευή 27 Μαϊου 2011
Κρίση & ταξικοί αγώνες σε χώρους εργασίας

Ταξικοί αγώνες & δομές εργατικής αυτονομίας
16.00 20.00
Cafe la rage (Θεσσαλονίκη)
Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων (Θεσσαλονίκη)
Σωματείο Εργαζομένων στα Τηλεφωνικά Κέντρα Εξυπηρέτησης ΟΤΕ (Θεσσαλονίκη)
ΕΣΕ (Θεσσαλονίκη)
ΕΣΕ (Ιωάννινα)
Φόρουμ Μεταναστών (Κρήτη)

Προσεγγίσεις για την Κρίση
20.00 23.00
Κατάληψη Φάμπρικα Υφανέτ (Θεσσαλονίκη)
Τέως Μέλη του Συνδικάτου Σαλταδόρων (Θεσσαλονίκη)
Werner Bonefeld (καθηγητής πολιτικών επιστημών, York UK)

Συναυλία
23.00 και μετά
Ms Ratter
«Απλά Μαθήματα Πολιτικής Οικονομίας & Μικροαστικά» από Μηχανή και φίλοι

Σάββατο 28 Μαϊου 2011
Αγώνες για τα κοινά και ενάντια στις περιφράξεις

Αγώνες σχετικά με την Υγεία
16.00-18.00
Συνέλευση Υγείας – κατάληψη ΠΙΚΠΑ (Αθήνα)

Αγώνες σχετικά με τις Μεταφορές
18.00-20.00
Ανοιχτή Συνέλευση Κατοίκων Αγίας Παρασκευής (Αθήνα)
Κατάληψη Πραποπούλου (Αθήνα)
Θερσίτης – Χώρος ραδιουργίας και ανατροπής (Αθήνα)

Προσεγγίσεις για τα κοινά και ενάντια στις περιφράξεις
20.00 και μετά
Κατάληψη Φάμπρικα Υφανέτ (Θεσσαλονίκη)
Μωβ Καφενείο (Θεσσαλονίκη)
Massimo de Angelis (καθηγητής πολιτικής οικονομίας, London UK)

+ Δραστηριότητες για παιδιά
17.00 Θεατρικό Παιχνίδι από Facta non Verba
19.00 Φύτεμα στον κήπο / παιχνίδι με πυλό
20.00 Φτιάχνουμε τις pizzes μας
21.00 Παραμύθια στο ταβάνι

Κυριακή 28 Μαϊου 2011
Δομές κομμουνιστικοποίησης και κοινωνικής αναπαραγωγής

Προσεγγίσεις για την επανανοηματοδότηση του κομμουνισμού
16.00-19.00
Blaumachen (Θεσσαλονίκη – Αθήνα)
Κόκκινο Νήμα (Αθήνα)
QV (Αθήνα)

Δομές κοινωνικής αναπαραγωγής
19.00 και μετά
Κατάληψη Πραποπούλου (Αθήνα)
Ντουλάπι – Δίκτυο για την Τροφοσυλλογική Δράση (Αθήνα)
Άνευ Αρχών (Θεσσαλονίκη)

+ Δραστηριότητες για παιδιά
12.00 Παράσταση Καραγκιόζη (από τον Αγάπιο)
13.00 Πότισμα κήπου & φαγητό κάτω από τα δέντρα
14.00 Μουσικοκινητικά παιχνίδια
15.00 Επιτραπέζια παιχνίδια και κατασκευές

COMMUNISMOS Festival-Συνέδριο

2011-05-20T03:42:00.000-07:00

Festival-Συνέδριο

COMMUNISMOS

Festival-Συνέδριο

για την έξοδο από τον καπιταλισμό

στη κατάληψη Φάμπρικα Υφανέτ – Θεσσαλονίκη 27-29 Μαϊου 2011

στο σημερινό περιβάλλον της κρίσης παίρνουμε θέσεις μάχης

Η κρίση είναι η προβολή των ταξικών σχέσεων και συγκρούσεων.

Η κρίση συγκροτεί το έδαφος που εντείνεται η εκμετάλλευση, η προσταγή, η βιοεξουσία. Συγκροτεί το έδαφος που η εργασιακή και υπαρξιακή επισφάλεια αποκτά όλο και πιο ηγεμονική μορφή. Η κρίση είναι η διαδικασία που εντείνεται η μονιμότητα της πρωταρχικής συσσώρευσης του κεφαλαίου, μέσω των περιφράξεων και της κλοπής των κοινωνικών κατακτήσεων. Η κρίση αποτυπώνεται μεταξύ άλλων στο κυνηγητό των μεταναστών, στις απολύσεις, στην έμφυλη καταπίεση και στην εθνική ενότητα.

Ταυτόχρονα η κρίση είναι το έδαφος των απεργιών, των πορειών, των απαλλοτριώσεων, των αυτομειώσεων, του σαμποτάζ στη παραγωγή και κατανάλωση. Η κρίση είναι η άρνηση της υποτίμησης στην εργασία, η κυκλοφορία των αγώνων, είναι οι πέτρες στους μπάτσους, είναι η αλληλεγγύη των διαδηλωτών, είναι τα γιαούρτια στους εργατοπατέρες, είναι το μίσος για τα αφεντικά. Η κρίση είναι ο τόπος που δοκιμάζονται και αναμετριούνται τα όρια και οι δυνατότητες των κινημάτων του ανταγωνισμού. Για αυτό εμείς λέμε ότι :

Η κρίση είναι κρίση πειθάρχησης και κοινωνικής ανυποταξίας. Είναι η αδυναμία του κεφαλαίου ως κοινωνική σχέση, ως εμπόρευμα να βρει νέα πεδία επέκτασης υλικά και άυλα. Είναι η αποτυχία των αφεντικών να καθυποτάξουν και να ελέγξουν στο σύνολό τους την κοινωνική αναπαραγωγή, τις ορατές και αόρατες αρνήσεις. Επομένως για την δική τους έξοδο από την κρίση εξαπολύουν τη συνολική τους επίθεση στο μισθό, στην ασφάλιση, στις μεταφορές, στην εκπαίδευση, στην υγεία, στην στέγαση, στα τρόφιμα, στην ενέργεια, στο περιβάλλον.

Σήμερα καλούμαστε να πάρουμε θέση μάχης και επιλέγουμε τον:

Κομμουνισμό[1], ως εκείνη την μη εμπορευματική μορφή κοινωνικής οργάνωσης και αναπαραγωγής, η οποία στηρίζεται στην ταξική αλληλεγγύη, σε αυτοθεσμισμένες αντιιεραρχικές κοινότητες αγώνα και αποτελεί τη κοινωνική κινηματική κίνηση, το διαγώνιο διάνυσμα που συνθέτει, συστήνει και γονιμοποιεί τις ταξικές συγκρούσεις. Επίσης ως κομμουνισμό αντιλαμβανόμαστε τη δημιουργία κοινών σχέσεων, δηλαδή εκείνη τη κοινωνική διαδικασία που δημιουργεί και αναπαράγει τα κοινά[2]και παράλληλα αποπεριφράσει τον κλεμμένο απο το κεφάλαιο κοινωνικό πλούτο, καταστρέφοντας τις περιφράξεις που διαχωρίζουν τους προλετάριους από τα μέσα παραγωγής, αναπαραγωγής, διαβίωσης και επικοινωνίας. Ταυτόχρονα ισχυριζόμαστε ότι ο κομμουνισμός των κοινών σχέσεων εμπεριέχει την καταστροφή των έμφυλων κοινωνικών λειτουργιών, αποσταθεροποιεί το κοινωνικό φύλο και χτίζει δομές κοινωνικής και οικιακής αλληλεγγύης και αναπαραγωγής πέρα από το κυρίαρχο μοντέλο οικογενειακών σχέσεων. Αναπόσπαστο κομμάτι του κομμουνισμού των κοινών σχέσεων αποτελεί η κατάργηση των εθνικών αποκλεισμών που ορθώνουν τα κράτη και το κεφάλαιο (σύνορα, έλεγχοι, λαθραίοι άνθρωποι, μηχανισμοί και διαδικασίες υποτίμησης του παγκόσμιου προλεταριάτου). Αγώνας για τον κομμουνισμό σημαίνει έμπρακτη αμφισβήτηση του παγκόσμιου καταμερισμού εργασίας που ο καπιταλισμός επιβάλει μέσα από το έλεγχο και την παρανoμοποίηση των μεταναστευτικών ροών.
Επιπλέον, θέση μας είναι ότι απέναντι στον πόλεμο, το φασισμό και πατριωτισμό ως μορφές του κράτους σε κρίση, καθώς επίσης και απέναντι στα διλήμματα των ιδιωτικοποιήσεων του νεοφιλελευθερισμού ή τις κρατικοποιήσεις του νεοκεϋνσιανισμού και τις αφελείς προσδοκίες επιστροφής στο κράτος πρόνοιας, επιλέγουμε την επίθεση σε μισθωτή εργασία, πατριαρχία, ιδιοκτησία και κράτος, και ταυτόχρονα επιλέγουμε τις αγωνιστικές χειραφετητικές κοινότητες που δομούνε τα κοινά και τον κομμουνισμό.

Ο κομμουνισμός, επίσης αποτελεί για εμάς την κινηματική παρακαταθήκη και το ενοποιητικό νήμα κινημάτων, ρευμάτων και εξεγέρσεων με αναρχικά, ελευθεριακά, αυτόνομα και ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά ενάντια σε κάθε μορφή εξουσίας. Ενδεικτικά τα παραδείγματα του συμβουλιακού κομμουνισμού στην Γερμανία και των αναρχοσυνδικαλιστών wobblies στις ΗΠΑ στις αρχές του 20ου αιώνα, του αναρχικού ελευθεριακού κομμουνισμού στην Ισπανία και των αρχειομαρξιστών στο μεσοπόλεμο, των κινημάτων της αυτονομίας σε Γερμανία και Ιταλία τη δεκαετία του ’70, καθώς επίσης και οι χρήσιμες εμπειρίες αυτοοργάνωσης στις εξεγερμένες συνελεύσεις της Αργεντινής και της Τσιάπας μας δίνουν πλούσια παραδείγματα κινηματικών προτάσεων για το πώς εννοούμε τον κομμουνισμό.

Κρίνουμε ότι σήμερα πρέπει να επανανοηματοδοτηθεί και να μπει στο τραπέζι ξανά η σημασία και ο πλούτος των κομμουνισμών ως η κινηματική επιτάχυνση της κρίσης, για την έξοδο από τον καπιταλισμό.

Δομή συνεδρίου – φεστιβάλ
Η δομή του fest-communismos επιθυμούμε να έχει όσο το δυνατό πιο άμεση και ενεργή συμμετοχή. Για αυτό πέρα από κεντρικές εκδηλώσεις θέτουμε ως στόχο να οργανώσουμε θεματικά workshop καθ’όλη τη διάρκεια των ημερών του συνεδρίου-φεστιβάλ, στα οποία να τοποθετηθούν με οργανωμένες εισηγήσεις άτομα και συλλογικότητες. Οι θεματικές ενότητες των workshop είναι οι εξής:

Θεματικές Ενότητες

Κομμουνισμός vs Καπιταλισμός:
Η στιγμή της δομικής κρίσης του καπιταλισμού, είναι ταυτόχρονα και η στιγμή που εκρύγνεινται και οι δικές μας αντιφάσεις. Σήμερα περισσότερο από ποτέ θα ήταν αναμενόμενο ο κομμουνισμός να αποτελούσε μια λύση στα εμφανή αδιέξοδα του συστήματος. Παρ’ όλα αυτά σήμερα φαντάζει μια μακρινή ουτοπία. Είναι αυτή η απόσταση που σήμερα πρέπει να διανύσουμε καθώς η ευπάθεια του καπιταλισμού αφήνει όλο αυτό το χώρο στις πράξεις και τη φαντασία μας.

Παρασκευή 27 Μαΐου 2011
- Κρίση & Ταξικοί αγώνες σε χώρους εργασίας

Αναλυτικές προσεγγίσεις για την κρίση και το χρέος ως αδυναμία του κεφαλαίου να αναπαραχθεί και να αντιμετωπίσει την κοινωνική απειθαρχία.

Οι επιθέσεις των αφεντικών, η γενίκευση της επισφάλειας και ο ρόλος, οι στόχοι οι δυνατότητες και αδυναμίες των αυτόνομων ταξικών εργατικών αγώνων (μελέτη της ταξικής σύνθεσης, της προλεταριακής εμπειρίας και της κυκλοφορίας των αγώνων).

Δομές εργατικής αυτονομίας (σωματεία βάσης, εργατικές επιτροπές αλληλεγγύης, εργατικές ομάδες, αυτοοργανωμένα ταμεία αλληλεγγύης).

Σάββατο 28 Μαΐου 2011
- Αγώνες για τα κοινά και ενάντια σε περιφράξεις

Το νόημα των κοινών και περιφράξεων και η σύνδεσή τους με την κρίση, το φετιχισμό του εμπορεύματος και τη μονιμότητα των διαδικασιών πρωταρχικής συσσώρευσης.

Κριτική ανάλυση των πολιτικών, μεθόδων, στόχων και προοπτικών των κινήσεων και κινημάτων «δεν πληρώνω» σε μεταφορές, υγειά, ενέργεια (ριζοσπαστικές επαναστατικές ή σοσιαλδημοκρατικές αφομοιωτικές προοπτικές).
Έμφυλη διάσταση των κοινών και περιφράξεων. Έμφυλη διάσταση των κοινών, οι περιφράξεις στο σώμα, το φύλο, τη σεξουαλικότητα αλλά και η δημιουργία ρωγμών από αντιταυτοτικά κινήματα.

Πατριωτισμός, φασισμός, σύνορα, έλεγχοι μεταναστευτικών ροών ως εδαφικές, εθνοτικές, ταξικές και ταυτοτικές περιφράξεις. Η κίνηση, οι αγώνες των μεταναστών και η επίθεση στον εθνικό κορμό ως μορφές κοινών σχέσεων για την κατάργηση των φυλετικών, ταξικών και εδαφικών περιφράξεων.

Κυριακή 29 Μαΐου 2011
- Δομές κομμουνιστικοποίησης και κοινωνικής αναπαραγωγής

Η μορφή και το θεωρητικό πλαίσιο δικτύων αυτοοργάνωσης στην κίνηση για δημιουργία αυτόνομων ταξικών δομών κοινωνικής αναπαραγωγής και κομμουνιστικοποίησης.

Τα παραδείγματα εγχειρημάτων αντιπραγματισμού, μη εμπορευματικών μορφών κοινωνικής αναπαραγωγής, κολεκτίβων, αυτοδιαχείρισης των μέσων παραγωγής, αναπαραγωγής και επικοινωνίας.

και ας μη ξεχνάμε,
«να διαδώσουμε την αναρχία να ζήσουμε τον κομμουνισμό».
συντροφικά café la rage
contact@communismos.com,
www.communismos.com

[1] Πολλές κεντρικές έννοιες του πολιτικού μας λεξιλογίου, συμπεριλαμβανομένου του κομμουνισμού έχουν τόσο πολύ καταστραφεί που είναι σχεδόν άχρηστες. Στη συνηθισμένη του χρήση, ο κομμουνισμός έχει καταλήξει να σημαίνει το αντίθετό του, δηλαδή τον ολοκληρωτικό κρατικό έλεγχο και την σταλινική ιεραρχία των απολιθωμένων κομμουνιστικών κομμάτων. Θα μπορούσαμε φυσικά να εγκαταλείψουμε αυτόν τον όρο και να εφεύρουμε νέους, αλλά τότε θα αφήναμε επίσης πίσω την μεγάλη ιστορία των αγώνων, ονείρων και προσδοκιών που συνδέονται με αυτόν. Ως αναρχικές και αναρχικοί που αντιλαμβανόμαστε ότι ο αγώνας του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία είναι ο αγώνας της μνήμης ενάντια στην λήθη, θεωρούμε ότι είναι καλύτερο να παλέψουμε για αυτή την έννοια, του κομμουνισμού, με στόχο να αποκαταστήσουμε ή να ανανεώσουμε το νόημά της.[2] Όταν αναφερόμαστε στα κοινά δεν εννοούμε τα εμπορευματοποιημένα κοινά αγαθά που το κράτος με τη μορφή του δημόσιου εκμεταλλεύεται, ελέγχει, περιφράσσει και εμπορεύεται. Τα κοινά θεωρούμε ότι δεν είναι αυθύπαρκτα, δεν είναι απλώς οι κοινοί πόροι (φυσικοί, ενεργειακοί, περιβαλλοντικοί, γενετικοί, πολιτισμικοί), δεν υπάρχουν από μόνα τους, αλλά ούτε και διεκδικούνται, με τη μορφή των αιτημάτων απέναντι στην εξουσία, παρά μόνο κατασκευάζονται, δημιουργούνται, σχηματοποιούνται και αναπαράγονται κάθε φορά μέσα από τις διαδικασίες των κοινών σχέσεων, οι οποίες συγκροτούνται από κοινότητες αγώνα.

Εκδήλωση Συζήτηση Αγώνας στο restaurant Banquet και αυτόνομοι εργατικοί αγώνες

2010-11-23T09:29:00.000-08:00

Εκδήλωση Συζήτηση

Αγώνας στο restaurant Banquet

και αυτόνομοι εργατικοί αγώνες

Σε ένα περιβάλλον κρίσης του συστήματος, πτώχευσης του γραφειοκρατικού συνδικαλισμού και επισφαλειοποίησης των ζωών μας, ποιός είναι ο ρόλος, τα χαρακτηριστικά και οι στόχοι αυτόνομων εργατικών αγώνων.

Πέμπτη 25 Νοεμβρίου 2010 στις 20.00 στην Φάμπρικα Υφανέτ

Café La Rage

εισήγηση

Α Μέρος

Αυτόνομοι αγώνες σε ένα περιβάλλον κρίσης.

Εδώ και 8 μήνες τουλάχιστον βιώνουμε όλοι μας μια άνευ προηγουμένου επίθεση. Οι απολύσεις , 1400 περίπου την ημέρα σε όλη την ελλάδα, τα τετραήμερα με μειωμένες αποδοχές, οι περικοπές στις αμοιβές των δημοσίων υπαλλήλων, οι διαθεσιμότητες, το πληρώνω όποτε εγώ θέλω του αφεντικού. Όλα αυτά αποτελούν καθημερινότητα για όσους είτε ως άνεργοι, είτε ως εργαζόμενοι –μαύροι, ελαστικοί, σταθεροί, μόνιμοι, μπλοκάκηδες, δεν έχουν άλλη επιλογή από το να πουλήσουν την εργασία τους για να ζήσουν. Παράλληλα οι επίσημες συνδικαλιστικές οργανώσεις μακριά από αυτές τις εμπειρίες και ως δεκανίκι του συστήματος δεν έχουν καλέσει ούτε σε μια απεργία διαρκείας προσπαθώντας να εκτονώσουν την κοινωνική οργή με ασύνδετες και χωρίς κόστος απεργιακές κινητοποιήσεις. Σε αυτές τις συνθήκες λοιπόν εμφανίζονται εργατικοί αγώνες από τα κάτω . Από την απόλυση του Παλαιστίδη στις εκδόσεις Άγρα, μέχρι του αιγυπτίους αλιεργάτες και το banquet, υιοθετούνται (λιγότερο ή περισσότερο) μορφές άμεσης δράσης, καλούνται απεργίες και στάσεις εργασίας μέσα από διαδικασίες άμεσης δημοκρατίας. Ξεκινώντας από αυτό το υλικό του σήμερα και βλέποντας την επίθεση να γίνεται όλο και πιο σφοδρή μας ενδιαφέρει αρχικά να εξετάσουμε πως θα καταφέρουμε οι εμπειρίες αυτών των αγώνων να κυκλοφορήσουν σε ένα μαχόμενο προλεταριάτο. Πως μικροί εργατικοί πυρήνες, αυτόνομα σωματεία και σχέσεις αλληλεγγύης θα μπορέσουν να επικοινωνήσουν για να «βγουν» νέοι αγώνες. Πώς χωρίς να αποτελούμε τους γραφικούς αγωνιστές που είναι παντού και πάντα θα ενδυναμώσουμε την εργατική αυτονομία;

Σε αυτό το πλαίσιο τοποθετούμαστε σε μια σειρά ζητημάτων που προκύπτουν μέσα από τη εμπειρία της συμμετοχής σε αγώνες όπως το banquet (που η ομάδα μας στήριξε και κάποια άτομα συμμετείχαν στην επιτροπή αλληλεγγύης) αλλά και από την καθημερινή κόντρα του καθενός και της καθεμιάς μας με το αφεντικό του.

- Το σωματείο.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Συναντούμε τρεις τύπους σωματείου:

Α. Τα σωματεία σφραγίδες τα οποία στις περισσότερες των περιπτώσεων συγκροτούνται μέσα από κεντρικές γραφειοκρατικές διαδικασίες, δηλαδή το Διοικητικό Συμβούλιο, τις παρατάξεις και την εκλογική διαδικασία όπου αυτές ανταγωνίζονται για τον έλεγχο του σωματείου. Μέσα από την μικρή εμπειρία μας, βλέπουμε ότι η μορφή του κλασσικού σωματείου όπου ελέγχεται από ένα ΔΣ παρατάξεων και κομματικών συσχετισμών είναι αυταπάτη να πιστεύουμε ότι μπορεί να διεμβολιστεί. Τα περισσότερα σωματεία αυτής της μορφής δεν έχουν στόχο να συμβάλουν στον αγώνα. Από τη στιγμή που αγώνας δεν μπορεί να μεταφραστεί σε πολιτικά κουκιά στέκονται εχθρικά και τον συκοφαντούν, είτε προσπαθούν να το διαχειριστούν καλύτερα για παραταξιακούς σκοπούς. Αν θέλουμε να προωθήσουμε την εργατική αυτονομία αναπόφευκτα θα βρεθούμε αντιμέτωποι.

Β. Τα πρωτοβάθμια σωματεία που -προφανώς λόγω της ενεργή δουλειάς κάποιων συνδικαλιστών- οι αποφάσεις του ΔΣ επιδιώκεται να στηρίζονται στις αποφάσεις της βάσης. Στην πλειοψηφία τους ελέγχονται από εξωκοινοβουλευτικές οργανώσεις της αριστεράς. Σε πολλές περιπτώσεις, όταν μπαίνουν κεντρικά πολιτικά ζητήματα από τις οργανώσεις, παρακάμπτεται η βάση (κλασικό φαινόμενο οι πολλές υπογραφές σωματείων σε μια πορεία όπου απουσιάζει η βάση όχι όμως οι πολιτικοποιημένοι). Σε αυτή την κατηγορία εμφανίζονται φωτεινές εξαιρέσεις, όπως το σωματείο της ΠΕΚΟΠ, που επιδιώκουν να ανοίξουν αγώνες και όχι να τους περιορίσουν στα δικά τους πλαίσια. Παρόλα αυτά, η μορφή του πρωτοβάθμιου τυπικού σωματείου έχει δείξει τα όρια της, αφού εξαρτάται από τη μορφή του ΔΣ και τα μέλη του, επομένως και τις προθέσεις του. Υπάρχουν παραδείγματα ενεργών σωματείων που διατηρούσαν την παραταξιακή εκλογική διαδικασία και διεμβολίστηκαν αρνητικά περνώντας στον έλεγχο του ΠΑΜΕ. Στάθηκε, δηλαδή, αδύναμο απέναντι σε ένα συγκροτημένο κομματικό μηχανισμό που έχει τη δυνατότητα να μεταλλάσσει το σωματείο σε σωματείο σφραγίδα ή σε ένα ολοκληρωτικά ελεγχόμενο σωματείο από κομματικούς μηχανισμούς.

Γ. Τα σωματεία βάσης ή τα αυτοοργανωμένα σωματεία. Κινούνται με βάση την ενεργή συμμετοχή των μελών στη γενική συνέλευση, χρησιμοποιούν τυπικά το Δ.Σ. το οποίο δεν μπορεί να αποφασίζει μόνο του και σε πολλές περιπτώσεις «διορίζεται» με κοινή συμφωνία των μελών και όχι με εκλογές. Και όχι μόνο αυτό, προσπαθούν να αναπτύξουν σχέσεις μέσα από μια αγωνιστική καθημερινότητα στους χώρους εργασίας καλώντας σε μοιράσματα, σε αποκλεισμούς, δράσεις και εκδηλώσεις. (Όπως το σβεόδ και το σωματείο σερβιτόρων μαγείρων στην Αθήνα).

Ένα ζήτημα που αφορά γενικά την μορφή σωματείο είναι η μονόπλευρη απεύθυνσή του στον κλάδο του. Σαν δομή ενώ μπορεί θεωρητικά να ενισχύσει τους αγώνες και την οργάνωση σε επίπεδο βάσης, ανάλογα βέβαια και πως θα επιλέξει να συγκροτηθεί, εξακολουθεί να αναπαράγει τους διαχωρισμούς στην εργασία, ακόμα και σε εργαζόμενους της ίδιας επιχείρησης. Προφανώς υπάρχει πάντα η αξία της αλληλεγγύης που μπορεί να σπάσει αυτούς τους διαχωρισμούς αλλά αυτή όπως θα δούμε πολλές φορές «αναλαμβάνεται» από πολύ συγκεκριμένους ανθρώπους τους/τις ήδη πολιτικοποιημένους/ες.

- Επιτροπή αγώνα

Η επιτροπή αγώνα αποτελεί μια πρώτη απάντηση στα αδιέξοδα του σωματείου (αν υπάρχει) που συνήθως ελέγχεται κομματικά. Από την άλλη λόγο της αλλαγής στην σύνθεση της εργασίας και τον κατακερματισμό των εργασιακών χώρων στην μητρόπολη δίνει τη δυνατότητα θεωρητικά τουλάχιστον να συσπειρωθούν αλληλέγγυοι από επιχειρήσεις του ίδιου ή άλλου κλάδου προσπερνώντας τα εμπόδια που βάζει το κλαδικό σωματείο. Θεωρητικά είναι ο τόπος που παίρνονται συλλογικά οι αποφάσεις, επικοινωνείται το περιεχόμενο του αγώνα και μπορεί να συμμετάσχει με ίσους όρους όποιος θέλει να αγωνιστεί ενάντια στα αφεντικά.

Αυτά στη θεωρία, καθώς στην πράξη η επιτροπή συσπειρώνει υποκείμενα που επιθυμούν να αγωνιστούν αλλά δεν συνδέονται οργανικά με τα ζητήματα τις συγκεκριμένης μορφή που παίρνει η καπιταλιστική σχέση στο εργοστάσιο του επισιτισμού για παράδειγμα. Η εργασιακή συνθήκη εκμετάλλευσης είναι ίδια για όλους τους επισφαλείς αλλά είναι διαφορετική η τεχνική σύνθεση του κάθε κλάδου. Για παράδειγμα, είναι διαφορετικά τα προβλήματα των εργαζομένων σε ένα πολυκατάστημα και διαφορετικά σε ένα γραφείο. Προφανώς και αυτή η διευρυμένη συνάντηση είναι θετική, όμως κρίνεται αρνητική στο βαθμό που δεν μπορεί να ανοιχτεί μια συζήτηση για τα συγκεκριμένα ζητήματα του εκάστοτε κλάδου, ώστε να χρησιμοποιηθεί σαν βάση για εξάπλωση του αγώνα.

Όμως και πάλι, στην πράξη, οι επιτροπές αλληλεγγύης που καλούνται από πολιτικές- κομματικές οργανώσεις είναι αναμενόμενο να αποτελέσουν πολιτικά μέτωπα αλληλέγγυων. Από εκεί και πέρα όμως, η εμπειρία δείχνει ότι συνήθως δημιουργείται μια άλλου τύπου διαμεσολάβηση: των εργαζομένων από τον πολιτικό σχηματισμό που κυριαρχεί στην επιτροπή αλληλεγγύης. Συνέπεια αυτής της συνθήκης είναι να μετατρέπεται η συνέλευση σε άτυπο κοινοβούλιο πολιτικών σχηματισμών και αντιλήψεων οι οποίες αντί να εστιάζουν στην θέληση και στις επιλογές των ίδιων των αγωνιζόμενων εργαζομένων προσπαθούν να περάσουν την δική τους «γραμμή» ανεξάρτητα αν αυτή είναι πιο αριστερή ή πιο αυτόνομη και αντιεξουσιαστική.

Από την άλλη όπως είδαμε και στην επιτροπή αλληλεγγύης του banquet σχεδόν ποτέ δεν συζητιόταν η καθημερινή εμπειρία της σύγκρουσης με το αφεντικό, τα ζητήματα που μπαίνουν στο χώρο εργασίας και το πώς αντιμετωπίζονται . Από τη στιγμή που οι επιτροπές αλληλεγγύης αποκτούν αυτό τον μετωπικό χαρακτήρα αναλώνονται σε ένα στρατηγισμό που διεξάγει ένα αγώνα εντυπώσεων με το αφεντικό αλλά δεν μεταφράζεται σε σχέσεις με άλλα υποκείμενα. Ακόμη ακόμη και ο τόπος διεξαγωγής των συναντήσεων των επιτροπών έχει τη σημειολογία του. Στο εργατικό κέντρο αν δεν είσαι μέλος κάποιας παράταξης ενός σωματείου πρέπει να κλείσεις αίθουσα και να πληρώσεις.

Εν τέλει, η επιτροπή αγώνα-αλληλεγγύης θέλει μια νοηματοδότηση από την αρχή. Αποτελεί μια ουσιαστική δομή ξεπεράσματος του σωματείου και των διαχωριστικών γραμμών του κάθε κλάδου αλλά ο ρόλος και ο τόνος των εξελίξεων πρέπει να δίνεται από του εργαζόμενους. Ένα χαρακτηριστικό τέτοιο παράδειγμα είναι ο τρόπος που λειτούργησε η επιτροπή αλληλεγγύης στον αγώνα των εργαζομένων του banquet. Κάποιοι εργαζόμενοι συμμετείχαν στην αρχή ενεργητικά και στη συνέχεια υποστηρικτικά με αποτέλεσμα να αναπτυχθεί η λογική ότι η προπαγάνδα, το ταμείο αλληλεγγύης, οι διαδηλώσεις δεν είναι δικιά τους δουλειά. Υπάρχουν οι κουβαλητές-στρατευμένοι και οι ανήμποροι εργαζόμενοι. Έτσι, χάθηκε η ουσιαστική επικοινωνία των περισσότερων ατόμων της επιτροπής με τους εργαζόμενους, και υπήρξε δυσκολία στα κρίσιμα σημεία του αγώνα να παρθούν αποφάσεις ακολουθώντας ένα τυφλοσούρτη. Τελικά, καλό είναι να υπάρχει προσωπική επαφή με τους αγωνιζόμενους εργαζόμενους, για να μπορείς να τους εκθέσεις το τι σκέφτεσαι και τι πιστεύεις. Φυσικά, σε καμία περίπτωση να μην γίνεται πλύση εγκεφάλου, αλλά σε ένα ανθρώπινο επίπεδο πέρα από την επιτροπή να αναπτύσσονται σχέσεις.

Τέλος, η επιτροπή αλληλεγγύης και γενικότερα οποιαδήποτε επιτροπή την συγκαλεί μια οργάνωση ή συνέλευση με σκοπό τη στρατηγική επίλυση κάποιων πρακτικών ζητημάτων, έχοντας αποφασίσει από πριν το πολιτικό πλαίσιο, αναλαμβάνει το διαχωρισμένο ρόλο της εκπλήρωσης πολιτικών σχεδίων και σκεπτικών. Για το λόγω αυτό είναι προτιμότερο να καλείται μια ανοιχτή συνέλευση αγώνα-αλληλεγγύης για να μπαίνει ξεκάθαρα από την αρχή ότι οι αλληλέγγυοι/ες δεν είναι μόνο κουβαλητές διαχειριστικών προβλημάτων, αλλά άνθρωποι που συνειδητά θέλουν να αγωνιστούν επί ίσοις όροις και θα συνδιαμορφώσουν συλλογικά πάνω σε απόψεις και όχι σε κομματικές γραμμές.

Αγώνες, εργαζόμενοι και αλληλέγγυοι.

Οι περισσότεροι αγώνες που ξεπηδούν αδιαμεσολάβητα τα τελευταία χρόνια σπάνια αφορούν χώρους εργασίας με μεγάλο αριθμό εργαζομένων και με ένα συμπαγές υποκείμενο αγώνα (π.χ ένα μεγάλο εργοστάσιο, χωρίς να σημαίνει ότι εκεί δεν υπάρχουν απολύσεις και αγώνες αλλά εκεί έχει το πάνω χέρι το ΠΑΜΕ και δεν έχουμε εικόνα του τι συμβαίνει). Οι εργαζόμενοι-εργαζόμενες του ιδιωτικού τομέα βρίσκονται κατακερματισμένοι σε χώρους εργασίας με μικρό αριθμό ατόμων όπως γραφεία και καταστήματα του τριτογενούς τομέα, σε πολλούς και διαφορετικούς κλάδους. Εξαιτίας αυτής της συνθήκης πολύ σημαντικό ρόλο παίζουν οι αλληλέγγυοι στην πίεση που ασκούν οι αγωνιζόμενοι στην εργοδοσία. Το πρόβλημα που έχει εμφανιστεί σε πολλές περιπτώσεις, και σε αυτή του banquet, είναι η απεύθυνση του αγώνα να περιορίζεται στις σφαίρες τις πολιτικής επιρροής των αλληλέγγυων. Έτσι συνήθως προκρίνεται μια στρατηγική που ποντάρει σε μια αλληλεγγύη συνειδητοποιημένων συντρόφων. Σίγουρα πλεονέκτημα αυτής της στρατηγικής είναι ότι υπάρχει ένας αριθμός στρατευμένων που άμεσα κινητοποιείται.

Κατ’ επέκταση αυτό μπορεί να δημιουργήσει κόστος στις απόπειρες κοινωνικοποίησης και κυκλοφορίας του αγώνα. Επίσης το ότι δημιουργείται μια ανεκτή απεύθυνση, μια στοιχειώδης αλληλεγγύη και ένας ικανοποιητικός κόσμος που συσπειρώνεται και «τρέχει», μπορεί να επαναπαύει του εργαζόμενους. Έτσι περιορίζεται η προοπτική τις σύνδεσης με άλλους εργαζόμενους εκτός πολιτικών ταυτοτήτων καθώς επίσης και η ενεργή συμμετοχή των άμεσα εμπλεκόμενων εργαζομένων. Ουσιαστικά ο αγώνας κυκλοφορεί σε πολιτικούς κύκλους και το πολύ μέσα σε παρεμφερείς χώρους. Σε αυτό το πλαίσιο, η ανοιχτή επιτροπή αλληλεγγύης ουσιαστικά είναι ανοικτή σε πολιτικούς χώρους. Το ερώτημα που μπαίνει λοιπόν είναι με ποιον τρόπο μπορούν διαδικασίες αγώνα σε εργασιακούς χώρους να ανοίξουν και να κυκλοφορήσουν, να μοιραστούν εμπειρίες, αγωνίες και ανάγκες και πάνω σε αυτή τη βάση να στήσουν την αντιπαράθεση τους. Ο αγώνας του banquet για παράδειγμα ενώ ανέδειξε τα προβλήματα του κλάδου του επισιτισμού και όλοι οι εργαζόμενοι στα bar και εστιατόρια της πόλης τον γνώριζαν για κάποιους λόγους δεν ήρθαν σε καμία επιτροπή αλληλεγγύης.

Επομένως, ίσως κάτι έγινε λάθος, οι εργαζόμενοι πέρα από το συγκεκριμένο κατάστημα δεν ενδιαφέρθηκαν να συμμετάσχουν στον αγώνα, δεν βρήκαν το συνδετικό νήμα και την κοινή μοίρα. Γενικότερα, υπάρχει και η ατομική ευθύνη του κάθε εργαζόμενου/ης και ότι τα τελευταία 30 χρόνια έχει χαθεί η αγωνιστική κουλτούρα στους χώρους εργασίας. Παρόλα αυτά, ίσως έπρεπε να μπει μια γενικότερη διεκδίκηση που να αφορά όλους τους εργαζομένους στην περιοχή του κέντρου της θεσσαλονίκης, ώστε να μπορεί ο καθένα/μια να αγωνιστεί στο δικό του χώρο εργασίας. Ίσως επίσης θα έπρεπε να υπάρχει από πριν εντονότερη «δουλειά» απεύθυνσης σε αυτούς τους χώρους, είτε από το σωματείο (κάτι ανέφικτο αφού του επίσημο σωματείο κυριαρχείται από το ΠΑΜΕ), είτε από εργατικές ομάδες είτε από το σωματείο βάσης σερβιτόρων μαγείρων. Και φυσικά απεύθυνση σε μια λογική που εστιάζει στα συνολικά ζητήματα του κλάδου και όχι μόνο σε συγκεκριμένα μαγαζιά. Βέβαια ακόμα και η στιγμή του αγώνα είναι μια ευκαιρία να ανοιχτούν τα ζητήματα αρκεί να το επιθυμούν όσοι συμμετέχουν σε αυτόν.

Δεν μπορούμε να παραβλέψουμε τις κινήσεις εργαζομένων στον Καφεναί και στο Βαρκελονίκι που συνέπεσαν με τον αγώνα στο Banquet και επωφελήθηκαν θετικά σε σχέση με τις διεκδικήσεις τους. Όμως θεωρούμε ελλειμματική την διαδικασία στο πως συνδέθηκαν αυτές οι κινητοποιήσεις. Δεν υπήρξε ουσιαστικά μια κοινή διαδικασία και η σύνδεση έγινε κυρίως σε επίπεδο εντυπώσεων.

Φυσικά πρέπει να επισημάνουμε ότι οι μορφές οργάνωσης είναι δυναμικές πράγμα που σημαίνει ότι συνυπάρχουν όλα τα παραπάνω στοιχεία, απλώς στο παράδειγμα του αγώνα του banquet και ειδικά στο τέλος η διαχωρισμένη αντίληψη της επιτροπής αλληλεγγύης με την απουσία των εργαζομένων επικράτησε.

- Μορφές αγώνα και υποστήριξης.

Ταμείο αλληλεγγύης: Τους 6 μήνες που συμμετείχαμε στον αγώνα των εργαζομένων βρήκαμε τους τρόπους να υποστηρίξουμε υλικά 7-8 εργαζόμενους σε ένα στοιχειώδη αλλά πολύ ουσιαστικό για τους ίδιους βαθμό. Η λειτουργία ενός ταμείου αλληλεγγύης αποτέλεσε πολύ σημαντική δικλείδα φερεγγυότητας των αλληλέγγυων προς τους εργαζόμενους, δημιουργώντας μια διαφορετική κουλτούρα και απατώντας συλλογικά σε ατομικά προβλήματα. Η εμπειρία αυτή είναι πολύ σημαντική καθώς ο οικονομικός εκβιασμός και το αδιέξοδο είδαμε στην πράξη ότι μπορεί να απαντηθεί μέσα από την αλληλεγγύη

Αποκλεισμοί: Η μορφή του καθημερινού αποκλεισμού που υιοθετήθηκε αποτέλεσε ένα ακόμη «νέο» πεδίο εμπειρίας πάνω σε αγώνες. Η πίεση που ασκήθηκε σε ένα αδιάλλακτο αφεντικό ήταν τεράστια. Η μορφή του αγώνα με την συνέπεια που τι διέκρινε κατάφερε να γνωστοποιήσει το ζήτημα, να ασκήσει κοινωνική πίεση δυσφημώντας το προφιλ της επιχείρησης ενώ ταυτόχρονα προκαλούσε μεγάλη οικονομική ζημιά. Έξω από το banquet δημιουργήθηκε ένας ανοιχτός χώρος αγωνιστικής συνάντησης. Οι κουζίνες που έγιναν από έξω έσπασαν το μοτίβο της αντιπαράθεσης ανοίγοντας νέους τρόπους αλληλεγγύης και κυκλοφορίας του αγώνα. Από εκεί και πέρα η αδυναμία να εμπλουτιστούν οι αποκλεισμοί με πιο δημιουργικές για τους συμμετέχοντες μορφές τις κατέστησαν βαρετές. Δεν αναζητήθηκαν άλλοι τρόποι αντιπαράθεσης χωρίς φυσικά αυτό να αποτελεί ευθύνη του συγκεκριμένου αγώνα.

Αντιπαράθεση:

Στις περισσότερες των περιπτώσεων που ένας αγώνας κινείται στα όρια της θεσμικής του διάστασης προκύπτουν στιγμές σύγκρουσης είτε με την εργοδοσία είτε με την κρατική καταστολή, είτε ακόμα και με άλλες μορφές τρομοκρατίας. Δε θεωρούμε ότι η βία είναι μαγική, ούτε ότι η βίαιη αντιπαράθεση είναι η λύση για όλα. Παρόλα αυτά σε πρόσφατους αγώνες όπως με την Κ.Κούνεβα αλλά και με το via vai αναδείχθηκε μια διαφορετική πτυχή της απάντησης στη βία των αφεντικών.

Σε ένα κατάστημα κάτεργο όπως το banquet θα μπορούσε τουλάχιστον να συζητηθεί και αυτή η επιλογή, σε ένα επίπεδο τουλάχιστον απειλής κλεισίματος του μαγαζιού. Η παθητική οσιομαρτυρική στάση μας απέναντι στους μπράβους του φιόρου και του στροίβα, που τραμπούκησαν μέλη της επιτροπής αλληλεγγύης, που μας κινηματογραφούσαν, μας πετούσαν αυγά και μας απειλούσαν, σίγουρα δε μας ωφέλησε σε κάτι. Πόσο μάλλον έδωσε πάτημα στα αφεντικά να έχουν την πρωτοβουλία των κινήσεων και να συνεχίσουν τη στρατηγική τους με τις μηνύσεις. Η βίαιη αντιπαράθεση δε νοείται στα πλαίσια της προσωπικής μας εκτόνωσης, για να πέσουμε στις προβοκατόρικες παγίδες των αφεντικών. Το θέμα είναι η αντιπαράθεση αυτή να έχει μία λογική στρατηγική που να δίνει την πρωτοβουλία των κινήσεων στους εργαζόμενους, να καταδείξει ότι δεν υπάρχουν μόνο τα νομικά τερτίπια αλλά η συλλογική αντιμετώπιση των προβλημάτων στους χώρους εργασίας μπορεί να δοθεί με πολλούς τρόπους από τους εργαζόμενους. Στα κρίσιμα αυτά ερωτήματα δεν μπορέσαμε να βρεθούμε σε μία πρόσωπο με πρόσωπο συζήτηση και εκτίμηση της κατάστασης με τους ίδιους τους εργαζόμενους. Ακόμα και αν καταλήγαμε σε ήπιες κινήσεις, το άνοιγμα της συζήτησης για πιθανές δράσεις όπως κατάληψη-αυτοδιαχείριση του μαγαζιού ή δυναμικός αποκλεισμός μπορεί να έβαζαν νέα δεδομένα στις μεταξύ μας σχέσεις και ίσως να μας έδινε την πρωτοβουλία των κινήσεων.

-Νίκη του αγώνα ή ήττα,

Η νίκη/ήττα είναι σχετικές, ανάλογα πως θέλει να βαφτίσει κανείς το αποτέλεσμα ενός αγώνα. Σίγουρα, η υλική νίκη είναι σημαντική για τους ίδιους τους εργαζόμενους σαν άτομα, ώστε να πληρωθούν τα χρωστούμενα, να πάρουν τα ένσημα, να επαναπροσληφθούν. Παρόλα αυτά, κανείς άλλος δεν «κερδίζει» κάτι.

Είναι θετικό να υπάρχει μια υλική ή ηθική νίκη σε έναν αγώνα. Είναι σημαντικό για τα ίδια τα υποκείμενα που δίνουν συλλογικά μια μάχη με το ή τα αφεντικά τους να έχουν ένα καλό αποτέλεσμα και να μην συντριβούν ψυχικά και οικονομικά. Παρόλα αυτά, υπάρχουν και δυναμικοί αγώνες που ηττούνται και μάλλον οι περισσότεροι. Ειδικά στους καιρούς που ζούμε, δυστυχώς δε μπορούμε να μιλάμε για νίκες της εργατικής τάξης (αν κρίνουμε από τους πιο πρόσφατους μαζικούς αγώνες…) αλλά για κάποιους «καλούς» συμβιβασμούς.

Το σημαντικό, λοιπόν δεν είναι η συγκεκριμένη νίκη ή ήττα, αλλά η μορφή, το περιεχόμενο και η παρακαταθήκη που αφήνει ένας αγώνας. Να μπορούν οι εργαζόμενοι συλλογικά να παίρνουν αποφάσεις και να πράττουν, να σπάνε τις μεταξύ τους εξουσίες, να στηρίζουν άλλους αγώνες ως αλληλέγγυοι ώστε να δημιουργηθεί το υπόβαθρο για νέους αγώνες. Να μπορούν, δηλαδή οι εργαζόμενοι/ες να αποφασίζουν και να μην βρίσκονται έρμαιο των αφεντικών και των κομματικών ηγεσιών.

Αυτό, όμως θα προκύψουν αν μέσα από τις διαδικασίες του αγώνα, δομηθούν άλλου τύπου σχέσεις και δημιουργηθεί μια άλλη αντίληψη για τις σχέσεις εξουσίας, την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, τα θέματα του φύλου και της φυλής. Εμπλουτιστεί δηλαδή ο αγώνας πέρα από θέματα που άπτονται καθαρά και μόνο των συγκεκριμένων οικονομικών διεκδικήσεων.

Επομένως, για μας θεωρούμε χαμένη ευκαιρία το ότι με τους εργαζόμενους του Banquet δεν έχουμε κανενός είδους σχέση και ελπίζουμε να τους δούμε να συμμετέχουν σε έναν επόμενο αγώνα.

Β' μέρος

Ανίχνευση των αυτόνομων χαρακτηριστικών των αγώνων

Αγώνες με αυτόνομα χαρακτηριστικά (και όχι αυτόνομοι αγώνες) συμβαίνουν όλο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια σε μία διαρκή μάχη με τα βαρίδια του παρελθόντος, όπως είναι οι κομματικές συνδικαλιστικές οργανώσεις(π.χ πασκε,πάμε), με τον γραφειοκρατικό συνδικαλισμό της ΓΣΕΕ και σε ένα περιβάλλον που γίνεται όλο και πιο δύσκολο για την ανάπτυξη αγώνων που να βάζουν κάτι πέρα από τις «παραδοσιακές» διεκδικήσεις. Δεν είναι εύκολο να διακρίνει κανείς ποιοι αγώνες είναι αυτόνομοι και ποιοι όχι, λόγω της σύγκρουσης με παραδοσιακές λογικές.

Τέτοιοι αγώνες –με αυτόνομα χαρακτηριστικά- θεωρούμε πως ήταν το κίνημα αλληλεγγύης στην Κ.Κούνεβα, ο αγώνας των αλλιεργάτων της Ν. Μηχανιώνας , το Via Vai, οι εκδ. Άγρα, οι κινητοποιήσεις στην Wind, αγώνες που έχουν δοθεί από το Σβεοδ στον κλάδο των courier, ο αγώνας των γιατρών στο Ζαγκλιβέρι κλπ.

Ως προς αυτές τις εμπειρίες θεωρούμε χρήσιμη την ανάπτυξή τους και την παρουσίασή τους από τους/τις ίδιους/ες τους συμμετέχοντες.

Σκοπός μας είναι να ανταλλάξουμε εμπειρίες αγώνα, να ανιχνεύσουμε τι προοπτικές υπάρχουν για ένα γενικότερο συντονισμό και επικοινωνία μεταξύ ανθρώπων με κοντινές αντιλήψεις. Πιο απλά, που το πάμε; Πώς δηλαδή αυτοί οι αγώνες θα κοινωνικοποιηθούν και θα κυκλοφορήσουν πραγματικά; Πως από γενικά πόλοι συσπείρωσης πολιτικοποιημένων θα απαντούν σε ανάγκες ευρύτερα των εργαζομένων και έτσι θα δημιουργούν ρήξεις ευρύτερα στα εργασιακά κάτεργα; Πώς η αλληλεγγύη θα γίνει από αξία λίγων σε αξία όλο και περισσότερων εκμεταλλευόμενων; Ουσιαστικά πως μπορεί να διαφανεί μια διαδικασία ρήξης που να ξεπερνάει την παγιωμένη κατάσταση του συνδικαλισμού και των αγώνων και να βάζει πιο ουσιαστικά χαρακτηριστικά ανάμεσά σε όσους αγωνίζονται. Τόσο υλικά, όσο και υπαρξιακά. Ως ένα άλλο μοντέλο ζωής που μπορεί να προκύψει μέσα από τους αγώνες.

Σε αυτή την κατεύθυνση η εμπειρία είναι χρήσιμος οδηγός. Όμως πρέπει να οραματιστούμε το παραπέρα. Τις δομές, τους τόπους συνάντησης, τις μορφές οργάνωσης, τις ριζοσπαστικές σχέσεις που μπορεί να αναδυθούν.

Τι σημαίνει όμως για μας αυτόνομος αγώνας:

Η κριτική μας τοποθέτηση στα παραπάνω βάζει το σκεπτικό μας όσον αφορά τα χαρακτηριστικά και τον τρόπο διεξαγωγής ενός τέτοιου αγώνα. Αδιαμεσολάβητος έξω και ενάντια σε κομματικές λογικές, με αντιιεραρχικές και αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες λήψης των αποφάσεων, δίχως αντιπροσώπους και ειδήμονες, μέσα και ενάντια στη μισθωτή σκλαβιά. Ποια είναι η σημασία όλων αυτών; Θέλουμε να εστιάσουμε στην διαδικασία που κάποιος/κάποια αναλαμβάνει ευθύνη να αγωνιστεί σε πρώτο πρόσωπο, συσχετιζόμενος με τους γύρω του ώστε να επιδιώξει ένα κοινό όφελος για όλους σε μια κατεύθυνση ενδυνάμωσης του ελέγχου πάνω στην εργασία του ή στην διακοπή αυτής (απεργία, σαμποτάζ, μείωση παραγωγικότητας). Αυτή η διαδικασία όπως και πολλές άλλες βοηθάει στην ανάπτυξη της ταξικής συνείδησης, της συλλογικής, από τα κάτω επίγνωσης του ότι αποτελούμε μία κοινωνική τάξη με κοινή μοίρα (όχι απαραίτητα κοινά συμφέροντα) μέσα στον καταμερισμό ιεραρχιών και διαχωρισμών εντός της κοινωνίας. Η πράξη του αγώνα μετατρέπει αυτή την επίγνωση σε νέες πραγματικές σχέσεις που μπορεί να μετασχηματίσουν τις υπάρχουσες, να διερωτηθούν για το νόημα του να εργάζεσαι, για τις δυνατότητες των γνώσεων και των δεξιοτήτων μας σε μια κατεύθυνση εξόδου από την μισθωτή εργασία. Έτσι, συνοπτικά, αυτόνομος είναι ο αγώνας που προσδιορίζεται με βάση τις άμεσες, αδιαμεσολάβητες σχέσεις που προκύπτουν σε ένα εργασιακό περιβάλλον και τείνουν να το αρνηθούν, αρνούμενες την διακοπή τους μετά το πέρας του αγώνα ή την ένταξή τους σε ένα «εξωτερικό» πολιτικό πρόγραμμα. Είναι οι κοινωνικοί αγώνες που μετατρέπονται σε πολιτικοί (βάζουν ζητήματα συνολικής κριτικής) από την ίδια και άμεση εμπειρία των αγωνιζόμενων και όχι από τις πολιτικούς σχηματισμούς που τους καθοδηγούν. Η όποια λύση θα δημιουργηθεί μέσα από τους αγώνες των από τα κάτω και θα είναι συλλογική. Εμείς βάζουμε τους εαυτούς μας μέσα στη σχέση της μισθωτής εκμετάλλευσης και μας ενδιαφέρει το πώς θα σπάσουμε αυτή τη σχέση μαζί με τους γύρω μας. Για αυτό το λόγω, μιλάμε για διαδικασίες υποκειμενοποίησης, όπου τα υποκείμενα αναπτύσσουν σχέσεις, συναντιούνται και αλλάζουν μέσα από διάφορες πτυχές της ζωής και συντονίζονται.

Οι φιγούρες των αγκιτατόρων, των ειδικών που θα χαράξουν το σχέδιο και θα κινητοποιήσουν τις μάζες μας δημιουργεί συναισθήματα απέχθειας και θα βρεθούμε απέναντι σε τέτοιες λογικές. Η λογική της φωτισμένης πρωτοπορίας που θα δώσει τη λύση ανήκει στον προηγούμενο αιώνα. Όμως πολλές φορές αν και την αρνούμαστε την αναπαράγουμε γιατί παρά την αλλοτρίωση που την διέπει έχει φανεί πως μπορεί να παράγει σε θεαματικό επίπεδο κοινωνικά νοήματα. Όμως στο τέλος αντιλαμβανόμαστε ότι οι επιδιωκόμενες συνδέσεις με την κοινωνία ή με άλλα υποκείμενα δεν έχουν πραγματοποιηθεί ποτέ, ή έχουν πραγματοποιηθεί διαμεσολαβημένα από τον μηχανισμό πομπού-δέκτη. Έτσι η αυτενέργεια, η ατομική επιλογή και η συνείδηση δίνουν την θέση τους στην διαρκή κίνηση των πολιτικοποιημένων, αναπαράγοντας έτσι το ρόλο του θεατή. Η αντίληψη της μη-διαμεσολάβησης, ή της μη-πρωτοπορίας χρειάζεται να αναπτυχθεί στο έδαφος, όσο δύσκολο και αν αυτό φαίνεται, της κοινής εμπειρίας των από τα κάτω. Στη δουλεία, στη γειτονία, στους κοινούς τόπους.

Αυτή η κατεύθυνση μπορεί να πάρει πολλές τροπές. Παλαιότερα οι ιταλοί και γάλλοι εργατιστές είχαν την λογική της «εγκατάστασης». Έμπαινε δηλαδή ο πολιτικά στρατευμένος σε ένα εργοστασιακό πόστο και προσπαθούσε να δημιουργήσει διαδικασίες αγώνα, διερευνώντας ταυτόχρονα τις δυνατότητες που προέκυπταν. Αυτό βέβαια σε μια εποχή, που το μαζικό εργοστάσιο ήταν το επίκεντρο της καπιταλιστικής ανάπτυξης και της ζωής της πλειοψηφίας του προλεταριάτου. Σήμερα, στο πολυδιασπασμένο κοινωνικό εργοστάσιο και στην επισφαλή συνθήκη, μια τέτοια λογική μοιάζει πολύ δύσκολη έως αδύνατη. Και όμως κρίνοντας από το Banquet, κάτι τέτοιο, σε χώρους όπου εργάζονται πάνω από 10 εργαζόμενοι είναι κάτι σχετικά εφικτό. Βέβαια, κάτι τέτοιο έχει από πίσω του τη λογική της «αόρατης επιτροπής». Προϋποθέτει την ύπαρξη μια οργάνωσης που ήδη χαράσσει στρατηγικές χωρίς τους ίδιους τους εργαζόμενους.

Από την άλλη ο ρόλος των πολιτικών οργανώσεων δεν πρέπει να απαξιωθεί πλήρως, ο ρόλος τους ως ερμηνευτές της πραγματικότητας και διακινητές της εμπειρίας μπορεί να αποτελέσει κλειδί στην άμεση κυκλοφορία και σύνδεση των αγώνων, των φαντασιακών, της διάχυσης της αξίας της αλληλεγγύης. Επίσης η πολιτική εμπειρία μπορεί να βοηθήσει σε κρίσιμες στιγμές ενός αγώνα (νομικά ζητήματα, σύγκρουσιακή αντιπαράθεση, διεύρυνση της αλληλεγγύης, οικονομική υποστήριξη) για το καλό φυσικά του αγώνα και όχι της πολιτικής οργάνωσης. Έτσι κρίνουμε πως είναι θεμιτό κατ’ αρχήν όπου βρίσκεται και εργάζεται ο καθένας και η καθεμία που μοιράζεται ένα αυτόνομο σκεπτικό για τους αγώνες να προσπαθεί να δημιουργεί συνδέσεις και ρήξεις εντός της εργασία του. Εάν η άμεση αντιπαράθεση είναι αδύνατη τότε η συνάντηση και η υποστήριξη αδιαμεσολάβητων διαδικασιών, όπως τα σωματεία βάσης, μπορούν με επιμονή να βοηθήσουν συνολικά στη διαμόρφωση μιας κουλτούρας οργάνωσης και αγώνα ανά κλάδο. Η πρόσφατη εμπειρία δείχνει πως ακόμα και αν το σωματείο βάσης δεν μπορεί να συγκροτηθεί, τότε τη «δουλεία» της δημιουργίας κουλτούρας αγώνα μπορεί να την επωμιστεί η εργατική συλλογικότητα ή οι πρωτοβουλίες ατόμων που μοιράζονται αυτή την ανάγκη. Και τέλος, όπου αυτό είναι εφικτό, μπορεί κανείς να συμμετέχει σε ανοιχτές συνελεύσεις αγώνα-αλληλεγγύης ώστε να επιδιώκει της σύνδεση με άλλα υποκείμενα και να μεταφέρει τον αγώνα στον άμεσο κοινωνικό του κύκλο, βάζοντας πιθανότητα ζητήματα που αφορούν το δικό του χώρο εργασίας σε μια διαδικασία σύνδεσης και αλληλοϋποστήριξης.

Που συναντιόμαστε;

Ένα δύσκολο ερώτημα προς απάντηση είναι ο τόπος συνάντησης και συνεύρεσης των υποκειμένων. Παλαιότερα ήταν το εργοστάσιο και η γειτονιά, κοινότητες οι οποίες συγκροτούσαν αγώνες και οι οποίες σήμερα φαντάζουν μακρινές για μας. Σήμερα, οι τόποι συνάντησης είναι κατά βάση τόποι συνάντησης ατόμων και όχι συλλογικών ταυτοτήτων ή νοημάτων. Από τα καφέ και τα πάρκα μέχρι το internet και τα chat room, οι συναντήσεις διαμεσολαβούνται από το ατομικιστικό μοντέλο ζωής. Βέβαια υπάρχουν και οι εξαιρέσεις. Οι αντικουλτούρες βρίσκουν τους χώρους τους στις πόλεις, τα πανεπιστήμια εξακολουθούν να παράγουν μαζική κοινωνικοποίηση και να αποτελούν πόλους πολιτικοποίησης, οι πλατείες έχουν γίνει τα καταφύγια των ψηγμάτων συλλογικής ζωής, ενώ μοντέλα συλλογικής καθημερινότητας ξεπηδούν όλο και συχνότερα.

Ο εργασιακός χώρος, παρότι ιδιωτικός, από την στιγμή που σε αυτόν συναντιούνται διαφορετικά υποκείμενα μεταξύ τους έχει τα στοιχεία ενός δημόσιο χώρου. Μπορεί κανείς να κοινωνικοποιηθεί, να αναπτύξει σχέσεις και δεσμούς – ελπίζουμε όχι με το αφεντικό. Όμως όπως προαναφέραμε δεν πρόκειται για εκείνο το μαζικό χώρο, του εργοστασίου όπου η κοινωνικοποίηση του εργάτη μέσα από την κοινά βιωμένη αλλοτρίωση παρήγαγε ευκολότερα συλλογικά νοήματα άρνησης και αγώνα. Από την στιγμή που η αλλοτρίωση εξατομικεύεται και η θέαση του κόσμου μετατρέπεται σε αυστηρά προσωπική υπόθεση, οι συμπεριφορές που αναπτύσσονται είναι καθαρά ιδιωτικές – ο καθένας και τα προβλήματα του. Για να σπάσει αυτό απαιτείται τεράστια προσπάθεια και συχνά ο πολιτικοποιημένος κόσμος προτιμάει να συναντιέται με ανθρώπους που ήδη έχουν κάνει το βήμα της συλλογικής αντιμετώπισης των προβλημάτων. Η εμπειρία όμως έχει δείξει πως ακόμα και στον χώρο εργασίας μπορούν να εμφανιστούν ριζοσπαστικές μειοψηφίες, να βάζουν μπροστά το συλλογικό και να αποτελούν μια καλή μαγιά για να ξεπηδήσουν αγώνες. Η απογοήτευση και η απομόνωση, απόρροια της πολυδιάσπασης των χώρων εργασίας, μπορούν να σπάσουν μέσα από την διαδικασία σύνδεσης – το να νιώθουμε δηλαδή ότι αποτελούμε μέρος ευρύτερων αρνήσεων και το ότι οι αγώνες μας μπορούν να επηρεάζουν και άλλους.

Η γειτονία – ως η κοινότητα που συγκροτείται γύρω από την αναπαραγωγή – έχει επίσης την ίδια μοίρα. Εντοιχισμένα «ατομικά» προβλήματα, συγκαλυμμένη βία, συναντήσεις διαχειριστικές και διεκπεραιωτές και όχι ουσιαστικές (βλ. συνελεύσεις πολυκατοικίας, σύλλογοι γονέων κτλ.). Επίσης σε πολλές περιπτώσεις, κατά το ελληνικό φαινόμενο, η ίδια η εκμετάλλευση διαπερνάται άμεσα από σχέσεις συγγένειας που καθιστούν δυσκολότερες τις αρνήσεις και δημιουργούν το φαινόμενο της αλληλοδιαπλοκής οικογενειακού θεσμού και εργασιακού περιβάλλοντος. Ακόμα και αν θέλει κανείς να ξεφύγει από αυτό το πλέγμα που συγκροτούνται οι δημόσιες σχέσεις (σε καφετέριες, τοπικά μαγαζιά κτλ.) έχει να συναντήσει ένα ολόκληρο μοντέλο κοινωνικοποίησης όπου η αλληλεξάρτηση των επιμέρους συμφερόντων παραμένει θολή και εμποτισμένη με αρκετή δόση συντηρητισμού και «αόρατης» εκμετάλλευσης. Το μοντέλο αυτό κυριαρχεί στις ελληνικές πόλεις και ιδιαίτερα στις γειτονιές.

Αντιθέτως στα μεγάλα αστικά κέντρα, όπου η έννοια της γειτονιάς έχει αποσαθρωθεί πλήρως, τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα. Στην άβυσσο της εκμετάλλευσης, ανάμεσα σε πολυεθνικές, μεγάλα καταστήματα, πολυτελή μαγαζιά, μπαρ, εστιατόρια, ξενοδοχεία, αλλά και στις οργανωμένες μαφίες, την πορνεία και το εμπόριο θανάτου κτλ. οι μόνες κοινότητες που έχουν συγκροτηθεί δημόσια είναι αυτές των ριζοσπαστικοποιημένων μειοψηφιών (ή των αμυνόμενων μειονοτήτων). Δεν είναι τυχαίο που στο χάος των διαλυμένων συλλογικών ταυτοτήτων τα τελευταία 30 χρόνια, η συγκρότηση της αντίστασης πραγματώθηκε μέσα από την ταυτότητα του πολιτικοποιημένου ριζοσπάστη, αναρχικού, αντιεξουσιαστή, ακροαριστερού φοιτητή. Επίσης δεν είναι τυχαίο που αυτή η ταυτότητα συναντήθηκε και κοινωνικοποιήθηκε με νέους, μαθητές, φοιτητές και εργαζόμενους, τα τελευταία 2 χρόνια μετά το Δεκέμβρη, αφού αποτέλεσε την μόνη πρόταση ορατής αντίστασης και αγώνα. Η ταυτότητα του νεαρού ριζοσπάστη, που συγκροτείται στο διάχυτο εργοστάσιο και μπλοκάρει κατά βάση την κυκλοφορία των εμπορευμάτων και τον καπιταλιστικών προσταγών σαμποτάροντας την δημόσια τάξη, αποδείχθηκε με την σειρά της μερική. Στην κρίσιμη στιγμή που διανύουμε για τα συλλογικά κεκτημένα του παρελθόντος αδυνατεί να απαντήσει και να μπλοκάρει την αναδιάρθρωση, μπλοκάροντας την παραγωγή με μαζικό τρόπο. Η αδυναμία αυτή έγκειται στο ότι δεν μπόρεσε να επηρεάσει και να διεισδύσει σε φιγούρες (ίσως παρελθοντικές) ή να πιέσει δομές τέτοιες που να καθιστούν το μπλοκάρισμα των πάντων εφικτό (αν και το προσπάθησε βλ. κατάληψη της ΓΣΕΕ). Μένει λοιπόν να γεννήσει τις νέες δυνατότητες, είτε οργανωτικές είτε νοηματικές, στοχεύοντας στην καρδιά του κτήνους, την εξάρτησή μας δηλαδή από την μισθωτή εργασία.

Από την άλλη εδώ και κάποια χρόνια, πολιτικοποιημένοι κατά βάση άνθρωποι προσπαθούν να συγκροτήσουν ξανά τις έννοιες της κοινότητας με βάση την γειτονία με όχι κατ’ ανάγκη άμεση σχέση με τα εργασιακά ζητήματα. Αυτές οι απόπειρες δούλεψαν, συγκρότησαν μια ελάχιστη βάση συλλογικοποίησης και φάνηκε ότι στάθηκαν ικανές να δημιουργήσουν δεσμούς που σε ένα περιβάλλον ανάπτυξης των αγώνων κατάφεραν να δράσουν υποστηρικτικά, όπως π.χ. το Δεκέμβρη και η αλληλεγγύη στην Κ. Κούνεβα. Θεωρούμε πως η στροφή στο τοπικό, στο χώρο όπου συναντιέται η εκτός εργασιακού χρόνου κοινή ζωή μπορούν επίσης να σχηματιστούν δεσμοί και σχέσεις που να δημιουργούν ευνοϊκό περιβάλλον τόσο για την σύνδεση των αγώνων και για την άμεση υποστήριξη τους, όσο και για το άνοιγμα ζητημάτων που σχετίζονται με την εργασία όσο και με συνολικά ζητήματα που προκύπτουν από την ζωή μέσα στον καπιταλισμό. Υγεία, ασφάλιση, κατανάλωση, μέσα διαβίωσης, στέγαση, πολιτισμός.

Το είπαμε και παραπάνω ένας αγώνας είναι προνομιακό επίπεδο για τη συνάντηση των υποκειμένων που θέλουν να αγωνιστούν, ποιες είναι όμως οι διεργασίες που θα βάλουν περισσότερο κόσμο σε κίνηση; Ποιοι θα είναι οι τόποι συνάντησης; Πώς μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την υπάρχουσα εμπειρία, τις υπάρχουσες δομές για να δημιουργήσουμε αγώνες ή έστω να δράσουμε υποστηρικτικά;

Ποιες τελικά είναι οι μορφές οργάνωσης που θα καταστήσουν την αυτενέργεια και την συλλογικότητα ικανές να παράγουν πολιτική από τα κάτω όχι μόνο για την ικανοποίηση των άμεσων υλικών ζητημάτων αλλά για τον μετασχηματισμό της ίδιας μας της ζωής;

Υπήρξαν ιστορικά παραδείγματα όπως οι wobblies, τα εργοστασιακά συμβούλια, η ιταλική αυτονομία που κατάφεραν να απαντήσουν τέτοια ερωτήματα αρκετά πετυχημένα,. Όλα αυτά σήμερα φαντάζουν ξεπερασμένα στο χρονοντούλαπο της παγκόσμιας κινηματικής ιστορίας, όμως έχουν κάτι κοινό την κοινή μοίρα αυτών των ανθρώπων που αγωνίστηκαν μέσα αλλά και πέρα από τη μισθωτή εργασία. Είναι παραδείγματα οργάνωσης των εργατών/τριών που βάζανε θέματα γύρω από το φάσμα ολόκληρης της ζωής, στήνανε δομές αλληλεγγύης, δημιουργούσαν αγωνιστική κουλτούρα και έφεραν μέσα τους ένα διαφορετικό πολιτισμό. Άλλωστε, οι σχέσεις, οι συνειδήσεις, ο τρόπος σκέψης των ανθρώπων δεν αλλάζει σε μια στιγμή αλλά μέσα από συλλογικές διαδικασίες, που χτίζουν το «εμείς», που απαντάνε σε κοινές ανάγκες και ζητήματα και επιτίθενται στις εξουσιαστικές σχέσεις.

Eκδήλωση: Κρίση, Ταξική Σύνθεση, Προλεταριακή Εμπειρία

2010-10-19T04:32:00.000-07:00

Τα τελευταία δυο χρόνια – με την εκδήλωση της κρίσης και των «σκληρών» μέτρων αντιμετώπισής της – παρατηρείται μια σταδιακή αλλά επιταχυνόμενη αναδιάρθρωση στην εργασία και την ταξική σύνθεση στον ελλαδικό χωρο. Η επισφάλεια γενικεύεται, πλήττονται πλέον ευρύτερα κοινωνικά στρωματά, ενώ υποτιμάται η ζωή μας συνολικά.

Παρόλαυτα εμφανίζονται αγώνες σε διαφορετικούς τομείς, με τα ιδιαίτερά τους χαρακτηριστικά. Συγκροτείται δηλαδη μια ή πολλες συλλογικές εμπειρίες, οι οποίες χρήζουν επεξεργασίας, ώστε να διαφανούν οι πιθανές κατευθύνσεις που θα πάρουν οι αγώνες καθώς και οι πιθανές επιλογές όσων δρουν μέσα σε αυτούς με μια ριζοσπαστική λογική.

Eκδήλωση: Κρίση, Ταξική Σύνθεση, Προλεταριακή Εμπειρία

Σάββατο 23 Οκτωβρίου 2010 στις 20.00 στην κατάληψη Φάμπρικα Υφανέτ

Αφίσα αλληλεγγύης στους εργαζομένους του Banquet

2010-05-31T04:58:00.001-07:00

Πορεία αλληλεγγύης στους αγωνιζόμενους εργαζόμενους του Banquet

2010-05-27T02:26:00.000-07:00

Εκδήλωση: Το Κίνημα Ανέργων Εργατών στην Αργεντινή

2010-05-21T08:12:00.001-07:00

Τέλος Σεζόν, Άρχισαν οι Εκτπώσεις

2010-05-14T13:08:00.000-07:00

προβολή Ζanon, Πέμπτη 13/05

2010-05-11T04:37:00.001-07:00

Εκδήλωση Ασφαλιστικό και Ταξικοί Αγώνες

2010-05-04T01:10:00.000-07:00

Η πολιτική του χρήματος, ταξικός ανταγωνισμός και ασφαλιστικό σύστημα από τη συλλογικότητα «παιδιά της γαλαρίας»

Σάββατο 8 Μαϊου στις 19.00

ΕΚΔΗΛΩΣΗ: Η επίθεση του Via Vai σε συνδικαλίστρια του Σωματείου Σερβιτόρων Μαγείρων

2010-04-26T03:19:00.000-07:00

ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

Η Κάρμεν, μέλος του σωματείου σερβιτόρων μαγείρων απολύθηκε από το αφεντικό της αλυσίδας καφετεριών VIA VAI στην Αθήνα. Η εργαζόμενη απαίτησε να της καταβληθούν τα δεδουλευμένα, τα ένσημα και η αποζημίωση, ενώ ο εργοδότης εμφανίστηκε προκλητικός και απειλητικός, δε δίστασε να επιδείξει μέχρι και όπλο. Την επόμενη μέρα, η Κάρμεν δέχθηκε επίθεση από αγνώστους την ώρα που κατευθύνονταν σπίτι της. Τη χτύπησαν βάναυσα στο κεφάλι και την εγκατέλειψαν αιμόφαιρτη και λιπόθυμη στην είσοδο του σπιτιού της. Τις επόμενες μέρες θα πραγματοποιηθούν από το σωματείο σερβιτόρων μαγείρων και από αλληλέγγυους αποκλεισμοί και παρεμβάσεις σε καταστήματα της VIA VAI καθώς και μαχητική πορεία στις 30 Μαρτίου, που έφεραν ως αποτέλεσμα μια πρώτη νίκη, καθώς το αφεντικό κατάβαλε τα δεδουλευμένα και την αποζημίωση.

Η επίθεση των αφεντικών στην Κάρμεν είναι έκφραση της διπλής καταπίεσης, έμφυλης και ταξικής βίας, που δέχονται οι γυναίκες στους εργασιακούς χώρους. Η απάντηση στην ταξική και πατριαρχική κοινωνία περνά μέσα από συλλογικές αυτοοργανωμένες αδιαμεσολάβητες δομές όπως τα σωματεία βάσης και από τον συνολικό αγώνα του ανταγωνιστικού κινήματος ενάντια σε κάθε εξουσία

ΕΚΔΗΛΩΣΗ

Η επίθεση των αφεντικών του café Via Vai (Aθήνα) σε συνδικαλίστρια του Σωματείου Σερβιτόρων Μαγείρων και δράσεις αλληλεγγύης

ΠΕΜΠΤΗ 29 ΑΠΡΙΛΙΟΥ στις 20.00

με μέλη του Σωματείου Σερβιτόρων Μαγείρων

CAFÉ LA RAGE

Τόπος συνάντησης και αυτοργάνωσης επισφαλών, άνεργων, μαύρων εργατριών & εργατών

Κατάληψη Φάμπρικα Υφανετ

(Ομήρου & Περδίκα κάτω Τούμπα, Θεσσαλονίκη www.yfanet.net)

Απέναντι στην εντεινόμενη υποτίμηση των ζωών μας, στην επισφάλεια, την μαύρη εργασία, την ανεργία, στον φόβο της απόλυσης.

Απέναντι στον καθημερινό εκβιασμό της μισθωτής εργασίας και την επίθεση που δεχόμαστε από αφεντικά και κράτος

ΕΡΓΑΤΕΣ & ΕΡΓΑΤΡΙΕΣ ΟΡΓΑΝΩΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΟΡΓΗ ΜΑΣ

http://cafelarage.blogspot.com/

φυλλάδιο cafe la rage

2010-04-23T05:57:00.000-07:00

Στην περίοδο της απροκάλυπτης επίθεσης των αφεντικών ο ρόλος του θεατή είναι ότι χειρότερο. Το να είναι κανείς γεμάτος ελπίδα σε δύσκολους καιρούς δεν είναι απλώς κάτι ανόητα ρομαντικό. Βασίζεται στο γεγονός ότι η ανθρώπινη ιστορία δεν είναι μόνο μια ιστορία σκληρότητας, αλλά και συμπόνιας, θυσίας, θάρρους, καλοσύνης. Αυτό που επιλέγουμε να τονίσουμε από αυτό το πολύπλοκο κουβάρι της ιστορίας θα καθορίσει τις ζωές μας. Αν βλέπουμε μόνο το χειρότερο, θα καταστρέψει την ικανότητά μας να κάνουμε κάτι. Αν θυμόμαστε εκείνες τις στιγμές και εκείνους τους τόπους -και υπάρχουν τόσοι πολλοί- όπου οι άνθρωποι έχουν συμπεριφερθεί θαυμάσια, αυτό θα μας δίνει ενέργεια για δράση και, τουλάχιστον, τη δυνατότητα να στρέψουμε τη σβούρα του κόσμου σε διαφορετική κατεύθυνση. Και αν δράσουμε, έστω και σε μικρή κλίμακα, δεν χρειάζεται να περιμένουμε κάποιο μεγάλο ουτοπικό μέλλον. Το μέλλον είναι μια άπειρη διαδοχή από παρόντα, και το να ζούμε τώρα όπως πιστεύουμε ότι πρέπει να ζουν τα ανθρώπινα όντα, σε πείσμα όλου του κακού που μας περιστοιχίζει, είναι ήδη μια υπέροχη νίκη.

Χάουαρντ Ζιν

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΑΠΡΙΛΙΟΥ

2010-04-12T05:44:00.000-07:00

Πέμπτη 15 Απριλίου 2010 στις 20.00

Προβολή ταινίας Sacco και Vanzetti

90 χρόνια πριν, η Πολιτεία της Μασαχουσέτης και η κυβέρνηση των ΗΠΑ δολοφόνησαν τους Nicola Sacco και Bartolomeo Vanzetti στην ηλεκτρική καρέκλα, δυο ιταλούς μετανάστες, ένοχους για το ότι υπήρξαν αναρχικοί, ριζοσπάστες, αντιμιλιταριστές και ενεργά στελέχη του εργατικού κινήματος

Σάββατο 24 Απριλίου 2010 στις 19.00

Εκδήλωση: Ταξικοί αγώνες και μορφές οργάνωσης των εργατών

Παρουσίαση μπροσούρας: Reform or Revolution, η σχέση ανάμεσα στο πολιτικό και το κοινωνικό στα πλαίσια της Β Διεθνούς (εκδ. κινούμενοι τόποι)

Διαθέσιμο στο http://www.anarxeio.gr/b-t-archive/uploads/A_A_Reform_or_Revolution.pdf

και http://issuu.com/ondaanomala.gr/docs/reform_revolution

Παρουσίαση των ταξικών αγώνων και των πολιτικών αντιπαραθέσεων στις αρχές του 20ου αιώνα, μέσα από τα παραδείγματα αγώνων και εξεγέρσεων στη Γερμανία, στη Ρωσία και στις ΗΠΑ, και τα κείμενα των Luxemburg, Lenin, Bernstein, Panekoek και των Wobblies

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 29 Μαρτίου έως 1 Απριλίου

2010-03-29T03:28:00.000-07:00

29 Μαρτίου με 1 Απριλίου, Λονδίνο: Η μάχη της Τραφάλγκαρ. Πάνω από 200.000 διαδηλωτές συγκρούονται με την αστυνομία, στήνουν φλεγόμενα οδοφράγματα με ανεστραμμένες Πόρσε και Τζάγκουαρ, σπάνε τις βιτρίνες των McDonalds, Barclays Bank, Armani, λεηλατούν σουπερμάρκετ, πολιορκούν την πρωθυπουργική κατοικία, περικυκλώνουν το κτίριο του κοινοβουλίου. Η αιτία ήταν η επιβολή από την κυβέρνηση της Θάτσερ, του κεφαλικού φόρου (poll tax). Το είχε υποσχεθεί στις προεκλογικές δεσμεύσεις της το 1987, ψήφισε το νόμο το 1988 και το 1990 προσπάθησε να τον εφαρμόσει. Πλήθος οργανώσεων όπως η ομάδα της τροτσκιστικής Μαχητικής Τάσης στους κόλπους των Εργατικών, καθώς και αναρχικές συλλογικότητες (Class War) καλούσαν τους Βρετανούς σε μαζική ανυπακοή και μη πληρωμή των φόρων (18 εκατ. φορολογούμενοι επέστρεψαν απλήρωτους τους λογαριασμούς), και το αποκορύφωμα ήταν η διοργάνωση της μεγάλης λονδρέζικης πορείας. Η Μάχη της Τραφάλγκαρ είχε ως επιπτώσεις την κατάργηση του κεφαλικού φόρου, την παραίτηση της Θάτσερ, την ενίσχυση των Εργατικών, την ενσωμάτωση των ριζοσπαστικών υποκειμένων καθως και την σκληρότερη αστυνομική καταστολή.

28 Μαρτίου 1871, Παρίσι: 139 χρόνια από την πρώτη έφοδο στον ουρανό. Παρισινή Κομμούνα, πρόκειται για μια από τις σημαντικότερες ιστορικές στιγμές του εργατικού κινήματος. Επαναστατική απόπειρα της εργατικής τάξης να καταργήσει την εξουσία και να πάρει την ζωή στα χέρια της σε τοπικό επίπεδο, καταργώντας τις συγκεντρωτικές δομές του κράτους. Το πολιτικό πείραμα έλαβε χώρα στο Παρίσι, διήρκεσε 72 ημέρες και πνίγηκε στο αίμα από την κυβέρνηση του Λουί Τιερ.

Το Παρίσι εκείνη την περίοδο ξεχώριζε για την πολυπληθή εργατική τάξη, που διεκδικούσε μαχητικά τα δικαιώματά της και το 1864 είχε κερδίσει το δικαίωμα της απεργίας. Το 1866 το Παρίσι αριθμούσε 1.799.980 κατοίκους, το 57% των οποίων εργαζόταν στη βιομηχανία.Μετά τον ανεπιτυχή πόλεμο με τους Πρώσους το βράδυ της 17ης προς τη 18η Μαρτίου, σε μια προσπάθεια να επιβάλει την εξουσία του στο ανυπότακτο Παρίσι, ο Τιερ αποφάσισε να αφοπλίσει την πόλη για τον φόβο εργατικής εξέγερσης. Στη Μονμάρτη και την Μπελβίλ υπήρχαν 227 κανόνια για την άμυνα της πόλης υπό τον έλεγχο της ριζοσπαστικοποιημένης Εθνοφρουράς. Οι στρατιωτικές δυνάμεις που εστάλησαν δεν κατόρθωσαν να τα καταλάβουν, καθώς κυκλώθηκαν από εθνοφρουρούς και πολίτες. Οι στρατιώτες δεν πυροβόλησαν κατά του πλήθους, αλλά συνέλαβαν τους επικεφαλής στρατηγούς τους, τους οποίους και εκτέλεσαν. Ο Τιερ, που είχε συνθηκολογήσει με τους Πρώσους, διέταξε το στρατό να εκκενώσει την πόλη, ενώ ο ίδιος κατέφυγε στο οχυρό των Βερσαλιών, για να μην συλληφθεί. Στις 26 Μαρτίου 1871 έγιναν δημοτικές εκλογές, και το Δημοτικό Συμβούλιο έλαβε την ονομασία «Κομμούνα των Παρισίων» («Commune de Paris»), εκπροσωπώντας ένα ευρύ ιδεολογικό φάσμα: Δημοκράτες και ριζοσπάστες αστούς, σοσιαλιστές, ανεξάρτητους επαναστάτες, σοσιαλιστές, μαρξιστές και αναρχικούς. Από τη σύνθεσή της είναι προφανές ότι η ηγεσία της Κομμούνας δεν είχε σαφές ιδεολογικό περίγραμμα κι έτσι δεν κατάφερε να λειτουργήσει αποτελεσματικά. Παρά τις αδυναμίες της, το έργο που επιτέλεσε ήταν σημαντικό, ιδιαίτερα στους τομείς της εργασίας και της παιδείας. Στον τομέα της εργασίας πήρε μια σειρά από μέτρα, κολλεκτιβοποίηση βιομηχανιών, χρεοστάσιο στο εμπόριο και τα ενοίκια, κατάργηση της νυχτερινής εργασίας, απαγόρευση τοκογλυφικών γραφείων και καθιέρωση της δεκάωρης ημερήσιας εργασίας. Η Επιτροπή Παιδείας προχώρησε στην καθιέρωση της δωρεάν παιδείας και τον χωρισμό κράτους και εκκλησίας, ενώ έλαβε και μέτρα φεμινιστικού χαρακτήρα.

Η Κομμούνα ήταν επίσης μια γιορτή, το παιχνίδι της ζωής ενάντια στον παρατεταμένο θάνατο της επιβίωσης, η εκφόρτιση της καταπιεσμένης κοινωνικής λίμπιντο, η υπέρβαση των διαχωρισμένων επιθυμιών, η έκρηξη του ομαδικού ασυνειδήτου, ένα αυθόρμητο ξέσπασμα των εξουσιαζομένων, οι οποίοι αποφασίζουν να γίνουν υποκείμενο της Ιστορίας, διεκδικώντας την θέση που τους αρμόζει μέσα σε μια ελεύθερη κοινωνία, η «αυτοκυβέρνηση των παραγωγών» (Μαρξ), η συνειδητή ανάκτηση του αλλοτριωμένου χωρόχρονου, η μεταμόρφωση της πόλης. Κοντολογίς, οι εξεγερμένοι, ενσαρκώνοντας τα λόγια του Ρεμπώ «να αλλάξουμε την ζωή», έδρασαν προσπαθώντας να συνδέσουν την πάλη για την ελευθερία με την ολοκλήρωση τού είναι τους, κάτι που η Λουΐζ Μισέλ περιγράφει στο βιβλίο της Memoires: «Ο κόσμος ήθελε να τα αγκαλιάσει όλα μεμιάς: τις τέχνες, τις επιστήμες, την λογοτεχνία, τις ανακαλύψεις. Η ζωή έβραζε. Όλοι βιάζονταν να ξεφύγουν απ’ τον παλιό κόσμο». Τα χαρακτηριστικά της Κομμούνας, που αποτελούν και πολύτιμη κληρονομιά του εργατικού και του επαναστατικού κινήματος, ήταν τα εξής: α) ο αντικρατισμός, β) ο αντιγραφειοκρατισμός, γ) ο αντικληρικαλισμός, δ) η αποκέντρωση και ο φεντεραλισμός, ε) ο διεθνισμός, στ) ο ανθρωπισμός, ζ) ο κοινωνισμός, η) η πολιτιστική αποαλλοτρίωση, θ) η αυτοδιεύθυνση και ι) η ενότητα.

Πολύ γρήγορα, η προσπάθεια της Κομμούνας αφιερώθηκε στον αγώνα εναντίον των κυβερνητικών δυνάμεων, που εν τω μεταξύ είχαν ενισχυθεί σημαντικά, μετά την αποχώρηση των Πρώσων. Διέθεταν 200.000 άνδρες απέναντι στους 60.000 άνδρες της Κομμούνας. Ο στρατός άρχισε τις επιχειρήσεις για την ανακατάληψη του Παρισιού στις 3 Απριλίου με την πολιορκία της πόλης. Μετά τις πρώτες στρατιωτικές αποτυχίες, η Κομμούνα σκλήρυνε τη στάση της, με την Επιτροπή Κοινής Σωτηρίας που συνέστησε την Πρωτομαγιά του 1871, παρά την αντίδραση των αναρχικών. Στις 21 Μαΐου οι δυνάμεις του Τιερ μπήκαν στο Παρίσι, όπου συνάντησαν σκληρή αντίσταση από τους κομμουνάρους. Σκληρές μάχες διεξάγονταν από δρόμο σε δρόμο και από γειτονιά σε γειτονιά. Τα ανάκτορα του Κεραμεικού, το Δημαρχείο και το Μέγαρο του Ελεγκτικού Συνεδρίου τυλίχτηκαν στις φλόγες. Οι κυβερνητικές δυνάμεις επικράτησαν πλήρως στις 28 Μαΐου 1871, έπειτα από μια εβδομάδα άγριων μαχών, που έμεινε στην ιστορία ως «Η Ματωμένη Εβδομάδα». Κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων 30.000 - 40.000 κομμουνάροι σκοτώθηκαν, ενώ οι απώλειες για τους κυβερνητικούς ανήλθαν σε 1.000 άνδρες. Μετά έπιασαν δουλειά τα στρατοδικεία, που εξέδωσαν 10.137 καταδικαστικές αποφάσεις. Χιλιάδες, εξάλλου, από τους ηττημένους αναγκάσθηκαν να αυτοεξορισθούν.

Η Δεξιά θεωρεί την Παρισινή Κομμούνα ως ένα κλασσικό παράδειγμα οχλοκρατίας και τρομοκρατίας. Η αριστερά την αποθεώνει και τη θεωρεί ως δείγμα ωριμότητας της εργατικής τάξης, η οποία για πρώτη φορά αναλαμβάνει την εξουσία. Ο Καρλ Μαρξ ανακήρυξε την Παρισινή Κομμούνα ως σύμβολο της εργατικής εξέγερσης κατά της αστικής τάξης. Στο έργο του «Ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία» γράφει: «Το Παρίσι των εργατών με την Κομμούνα του θα γιορτάζεται πάντα σαν δοξασμένος προάγγελος μιας νέας κοινωνίας. Τους μάρτυρές της τους έχει κλείσει μέσα στη μεγάλη της καρδιά η εργατική τάξη. Τους εξολοθρευτές της τους κάρφωσε κιόλας η Ιστορία στον πάσσαλο της ατίμωσης, απ’ όπου δεν μπορούν να τους λυτρώσουν μήτε όλες οι προσευχές των παπάδων τους». Ασκεί, όμως, κριτική στους επικεφαλής της, γιατί έχασαν πολύτιμο χρόνο, εφαρμόζοντας τις δημοκρατικές διαδικασίες, αντί να επιτεθούν και να συντρίψουν τις δυνάμεις του Τιερ. Ο Λένιν μελέτησε προσεκτικά την Παρισινή Κομμούνα, προκειμένου να διατυπώσει τη θεωρία του για τη δικτατορία του προλεταριάτου και να εφαρμόσει τα διδάγματά της στην Οκτωβριανή Επανάσταση. Για τον Μιχαήλ Μπακούνιν, η Παρισινή Κομμούνα ήταν η «καθαρή άρνηση του κράτους», ενώ αντίθετη ήταν η άποψη του Πιότρ Κροπότκιν, ο οποίος τη θεωρεί ως μια μικρογραφία του κράτους σε τοπικό επίπεδο, αφού δεν τόλμησε να καταργήσει τους θεσμούς του.

29 Μαρτίου 1972 Τορίνο : Καταληψη της Μιραφιόρι και εμφάνιση της αυτονομίας ως πολιτικό σχέδιο. 10.000 μαχητικοί εργάτες κυρίως από τις οργανώσεις Lotta Continua (Συνεχής Αγώνας) Potere Operaio (Εργατική Εξουσία) μπλοκάρουν και καταλαμβάνουν το εργοστάσιο της Fiat Mirafiori ενάντια στις συμβιβαστική συμφωνία που υπέγραψε το επίσημο συνδικάτα με την εργοδοσία. Η οργανωτική μορφή αυτής της κατάληψης παρέμεινε εντελώς μυστηριώδης, ίσως ακόμη και για τους ίδιους τους εργάτες. Αλλά σίγουρα εκεί μέσα συνέβαινε κάτι πολύ σημαντικό: η νέα κοινωνική σύνθεση των εργατών έφερνε στο εργοστάσιο μοντέλα συμπεριφοράς που δεν είχαν να κάνουν σε τίποτα με την παράδοση του κομμουνιστικού κινήματος. Αυτά τα μοντέλα συμπεριφοράς προέρχονταν από την καθημερινή ζωή των προλετάριων νέας φουρνιάς. Όχι πλέον μετανάστες από το νότο χωρίς ρίζες στη μητρόπολη, αλλά νεαροί τορινέζοι διαμορφωμένοι στο κλίμα των φοιτητικών αγώνων και εμπειριών συνεύρεσης στις γειτονιές. Η κατάληψη της Μιραφιόρι συνιστά την πρώτη εκδήλωση του νεανικού προλεταριάτου προς τη διαδικασία απελευθέρωσης και αποτελέσει το κοινωνικό πλέγμα για τους αγώνες των επόμενων χρόνων, μέχρι την έκρηξη του 77. Θεωρείται ως η ημερομηνία έναρξης της τρίτης φάσης του ιταλικού εργατικού κινήματος. Στην εμπειρία της κατάληψης της Μιραφιορι εμφανίζεται η ριζοσπαστικότητα μιας συνειδητής άρνησης της μισθωτής σχέσης. Η άρνηση της εργασίας έγινε συνειδητό κίνημα. Στις μέρες της κατάληψης η Μιραφιόρι ήταν απόρθητο φρούριο και το κράτος σκεπτόταν μια επέμβαση οποιουδήποτε τύπου ωστόσο τα αφεντικά υποχώρησαν και οι εργάτες παγίωσαν την δύναμή τους. Όμως το πρόβλημα μετατοπίστηκε σ ένα ευρύτερο πλαίσιο. Το κίνημα έπρεπε να εκφράσει μιαν άλλη κατεύθυνση και νέους ορίζοντες. Οι πρώτες αψιμαχίες της κρίσης, που επιδεινώθηκε μετά από τις ανατιμήσεις του πετρελαίου, έφεραν στο προσκήνιο νέους πρωταγωνιστές: πληθωρισμός, ανεργία περιθωριοποίηση ολόκληρων τομέων, επέκταση της μαύρης εργασίας, ήταν οι όψεις μιας διαδικασίας μητροπολιτικοποίησης που μόλις είχε αρχίσει να διαγράφεται. Οι οργισμένες κραυγες χωρίς υποσχέσεις από τους νεαρούς εργάτες με το κόκκινο μαντήλι γύρω από το μέτωπο, ή τους πρώτους Ινδιάνους των Μητροπόλεων, αυτές οι κραυγές ανήγγειλαν τον ερχομό μιας νέας εποχής για το επαναστατικό κίνημα στην Ιταλία. Μια φάση χωρίς πίστη στον σοσιαλισμό, χωρίς καμία εμπιστοσύνη στο δημοκρατικό σύστημα αλλά και χωρίς σεβασμό για τους μύθους της προλεταριακής επανάστασης, έδειχνε τις προοπτικές της. Ήταν σε αυτή την αλλαγή του σεναρίου που απέκτησε μορφή το νέο πολιτικοπολιτιστικό φαινόμενο της εργατικής αυτονομίας. Από το 1972 και ιδίως μετά την κατάληψη της Μιραφιόρι η έκφραση «εργατική αυτονομία» απέκτησε την πιο ριζοσπαστική της σημασία. Άρχισε να σημαίνει ότι η εργατική ύπαρξη, η συμπαγής προλεταριακή κοινότητα, μπορεί να οργανώσει κοινωνικές συνθήκες μοιράσματος, παραγωγής και συμβίωσης, αυτόνομες από την αστική νομιμότητα. Αυτόνομες από τον νόμο της ανταλλαγής, από το νόμο της μίσθωσης του χρόνου, από τον νόμο της ατομικής ιδιοκτησίας.

31 Μαρτίου 1979 Γκόρλεμπεν: 100.000 διαδηλωτές μαζί με εκατοντάδες τρακτέρ διαδηλώνουν στο Γκόρλεμπεν ( το πιο ανατολικό τμήμα της τότε Δυτικής Γερμανίας – κοντά στο Αμβούργο) ενάντια στην κατασκευή χώρων αποθήκευσης πυρηνικών αποβλήτων

1 Απριλίου 1792 Παρίσι: Η Έτα Παλμ, μία από τις πρώτες φεμινίστριες, απαιτεί το δικαίωμα της γυναίκας στο διαζύγιο.

Εκδήλωση 25 Μαρτίου

2010-03-25T02:51:00.000-07:00

Πέμπτη 25 Μαρτίου 2010 στις 20.00

Το νομισματικό σύστημα και ο ρόλος του διεθνούς δανεισμού

προβολή αποσπάσματος από το ντοκιμαντέρ zeitgeist,

συζήτηση σχετικά με την περίπτωση του ελληνικού κράτους

Κατάληψη Φάμπρικα Υφανέτ

(Ομήρου και Περδίκα - κάτω Τούμπα)

Πέμπτη 1 Απριλίου 2010 στις 20.00

Συμμετοχικό γλέντι,

(από τις 18.00 φέρτε υλικά και ιδέες για μαγείρεμα)

Κατάληψη Libertatia

(λεωφ. Στρατού 19 & Σαρανταπόρου)

Εκδηλώσεις Μαρτίου

2010-03-04T12:17:00.000-08:00

Απέναντι στην εντεινόμενη υποτίμηση των ζωών μας, στην επισφάλεια, την μαύρη εργασία, την ανεργία, στον φόβο της απόλυσης

Οργανώνουμε την οργή μας

Café larage

Τόπος συνάντησης και αυτοοργάνωσης, επισφαλών, ανέργων μαύρων εργατριών και εργατών

αυτοοργανωμένο εργατικό καφενείο με συζητήσεις, προβολές, εκδηλώσεις πάνω σε εργασιακά ζητήματα και νομική υποστηρίξη, κάθε πέμπτη μετά τις 20.00

Πέμπτη 4 Μαρτίου 2010 προβολή ντοκιμαντέρ Οι ταξικοί αγώνες στο προσκήνιο (1974-76), Πρωτοβουλία από το στέκι Άνω-Κάτω Πατησίων στην κατάληψη Φάμπρικα Υφανέτ (Ομήρου και Περδίκα, κάτω Τούμπα)

Πέμπτη 11 Μαρτίου 2010 προβολή ντοκιμαντέρ La batallia de Euskalduna (Μπιλμπάο δεκαετάα ‘80) (οι εργατικοί αγώνες ενάντια στην καπιταλιστική αναδιάρθωση των ναυπηγείων του Μπιλμπάο τη δεκαετία του ‘80) στην κατάληψη Libertatia (λεωφ. Στρατού 19 & Σαρανταπόρου)

Café larage

Καφενείο «η οργή»

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 27 Φεβρουαρίου έως 4 Μαρτίου

2010-02-27T03:51:00.000-08:00

χρονικό εργατικών αγώνων, απεργιών, εξεγέρσεων και όχι μόνο

27 Φεβρουαρίου 1979, Αγγλία: Τελείωσε ο βαρύς βρετανικός απεργιακός «χειμώνας της δυσαρέσκειας» («Winter of Discontent»). Πρόκειται για 9μηνη απεργιακή περίοδο, την σημαντικότερη στην ιστορία του βρετανικού εργατικού κινήματος απο το 1926. Ο αριθμός των απεργών και των απεργιών ξεπέρασε κάθε μεταπολεμικό προηγούμενο και οι εργαζόμενοι κατάφεραν μία σειρά από νίκες καθώς και την πτώση της κυβέρνησης των εργατικών. Ο τότε πρωθυπουργός Κάλαχαν έλεγε ότι η κυβέρνησή του έπεσε εξαιτίας των «ανυπάκουων και άπληστων συνδικάτων». Τον επόμενο μήνα οι εργατικοί θα χάσουν τις εκλογές και η Θάτσερ αναλαμβάνει τη ριζική ανασυγκρότηση του βρετανικού καπιταλισμού.

28 Φεβρουαρίου 1945, Βάρκιζα: Ολοκληρώθηκε ο αφοπλισμός του ΕΛΑΣ, κατόπιν της Συμφωνίας της Βάρκιζας.

28 Φεβρουαρίου 1692, ΗΠΑ: Άρχισαν οι περίφημες «Δίκες των Μαγισσών» στη Μασαχουσέτη. Τέσσερις γυναίκες κατηγορούνται για μαγεία.

1 Μαρτίου 1921, Κροστάνδη: 16.000 ναύτες, στρατιώτες και πολίτες της Κροστάνδης, νησί στα παράλια της βόρειας Ρωσίας, οργάνωσαν ανοικτή συνέλευση, η οποία ομόφωνα απαίτησε περισσότερες πολιτικές ελευθερίες, και αμφισβήτησε ευθέως το κομμουνιστικό καθεστώς της ΕΣΣΔ. Τα συνθήματα των εξεγερμένων ήταν ελευθερία για τους εργάτες, ελεύθερες εκλογές για τα Σοβιέτ και ελευθερία εμπορίου για τους αγρότες. Στις συγκεντρώσεις γινόταν λόγος για μια νέα επανάσταση, την τρίτη επανάσταση, που θα ανέτρεπε τους μπολσεβίκους και θα εγκαθιστούσε τη δημοκρατία των Σοβιέτ. «Ζήτω τα Σοβιέτ - Κάτω οι μπολσεβίκοι». Μ’ αυτό το σύνθημα έμεινε στην ιστορία η εξέγερση της Κροστάνδης. Η απάντηση των μπολσεβίκων ήταν δυναμική: έξι ημέρες αργότερα ο Λέων Τρόσκυ, αρχηγός του Κόκκινου Στρατού, έστειλε στην Κροστάνδη 50.000 στρατιώτες από το Πέτρογκραντ (Αγ. Πετρούπολη). Υπό κανονικές συνθήκες η κατάληψη του νησιού θα ήταν αδύνατη, δεδομένης της απόλυτης ναυτικής υπεροχής των εξεγερμένων. Αλλά η παγωμένη θάλασσα τους στέρησε αυτό το πλεονέκτημα, δίνοντας στον Κόκκινο Στρατό τη δυνατότητα να κινηθούν επάνω στον πάγο ως στρατός ξηράς. Οι μάχες κράτησαν έως τις 17 Μαρτίου, όταν ο Κόκκινος Στρατός κατέλαβε την πόλη με βαρύτατες απώλειες (περίπου το 1/5 της δύναμής του). Μεγάλος αριθμός εξεγερμένων εκτελέσθηκε επί τόπου ή μεταφέρθηκε σε στρατόπεδα στη Σιβηρία, ενώ άλλοι διέφυγαν στη Φινλανδία.

1 Μαρτίου 1947 Ουάσινγκτον: Ξεκινά η λειτουργία του Διεθνές Νομισματικού Ταμείου το οποίο τις επομενες δεακετιες θα αναλάβει να «σώσει» τις καπιταλιστικές οικονομίες του πλανήτη, ισοπεδώνοντας κατακτήσεις μαχητικών αγώνων, αλλά και προκαλόντας πλήθος νέων εργατικών και κοινωνικών εξεγέρσεων.

1 Μαρτίου 1990 Ανατολική Γερμανία: 2.000 διαδηλωτές εφορμούν στο κεντρικό κτίριο της πρώην Κρατικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (Στάζι), καταστρέφοντας εγκαταστάσεις και έπιπλα.

2 Μαρτίου 1917 Ρωσία: Καταρρίπτεται η μοναρχία στην Ρωσία μετά τη Φεβρουαριανή Επανάσταση κατά την οποία τεράστιες απεργίες και δυναμικές διαδηλώσεις, εξελίχτηκαν σε οργανωμένο εργατικό επαναστατικό κίνημα. Η προσωρινή κυβέρνηση αναγνωρίζει το εργασιακό οκτάωρο το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι στις γυναίκες και την κατάργηση της θανατικής ποινής. Ωστόσο οι εργάτες οραματίζονται και συνεχίζουν να αγωνίζονται για την κοινωνική επανάσταση και το κομμουνισμό μεχρι και το επόμενο Οκτώβρη.

1 Μαρτίου 1984 - 3 Μαρτίου 1985 Αγγλία: Απεργία ανθρακωρύχων. Πρόκειται για την πιο μαχητική και συγκρουσιακή απεργία στην Αγγλία. Κράτησε ένα χρόνο 1984-85, και έληξε με νίκη της Θάτσερ και την μετέπειτα ουσιαστικά απαξίωση του βρετανικού συνδικαλιστικού κινήματος.

H επίθεση στους ανθρακωρύχους από πλευράς κράτους και αφεντικών δεν ήταν μια ξεκομμένη επιλογή, αλλά αποτελούσε την σημαντικότερη μάχη ενός μεγάλου ταξικού πολέμου που κήρυξε η κυβέρνηση της Θάτσερ ήδη απο το 1979. Ο σύμβουλος της Θάτσερ, Nίκολας Pίντλεϊ, είχε προτείνει από το 1978 ως σχέδιο επίθεσης στην εργατική τάξη τη μέθοδο της «σαλαμοποίησης», σύμφωνα με την οποία η κυβέρνηση έπρεπε να οργανώσει επίθεση με τη σειρά σε ένα ένα, σε όλα τα ισχυρά συνδικάτα, ωστόσο θα έπρεπε να είναι πολύ προσεκτική ώστε να μην υπάρξουν δύο μάχες ταυτόχρονα την ίδια περίοδο και να μην υπάρξει συμπαράσταση από τον ένα κλάδο στον άλλο.

Oι ανθρακωρύχοι λοιπόν δεν ήταν το πρώτο θύμα αυτής της επίθεσης. Eίχαν προηγηθεί οι μεταλλεργάτες, οι σιδηροδρομικοί και οι λιθογράφοι. Mε ξεχωριστές μάχες, η κυβέρνηση είχε αναγκάσει τα συνδικάτα να υποχωρήσουν, να αποδεχτούν τα χτυπήματα και να αποδυναμωθεί η επιρροή τους. H περίοδος της ήττας είχε ήδη ανοίξει για το εργατικό κίνημα της Bρετανίας, όμως τίποτα δεν είχε τελειώσει χωρίς τους ανθρακωρύχους.

Tην 1η Mάρτη του 1984 ανακοινώθηκε ότι ένα ορυχείο θα έκλεινε και οι ανθρακωρύχοι θα έμεναν άνεργοι. Tην ίδια μέρα ξεκίνησε μια αυθόρμητη απεργία. Σε μία βδομάδα, οι ανθρακωρύχοι της ευρύτερης περιοχής του Γιόρκσαϊρ ξεκίνησαν απεργία επ’ αόριστον. Mέσα στις επόμενες μέρες απεργιακές φρουρές έχουν απλωθεί και σε άλλα ορυχεία της χώρας.

Aυτή η τεράστια μάχη που ξεκινούσε κράτησε έναν ολόκληρο χρόνο. Tο πρόγραμμα κλεισίματος αφορούσε 20 ορυχεία, ενώ ταυτόχρονα η απεργία έφτανε σε όλο και περισσότερες περιοχές. Tο ποιος τελικά θα έβγαινε νικητής με κανένα τρόπο δεν ήταν προδιαγεγραμένο. Aυτό το ήξερε και η ίδια η Θάτσερ, όπως γράφει στα απομνημονεύματά της: «H απεργία στα ορυχεία ταλαντευόταν από τη μια μεριά στην άλλη με απρόβλεπτο τρόπο. Ξαφνικά τα πράγματα στρέφονταν υπέρ μας και μετά με τον ίδιο ξαφνικό τρόπο γυρνούσαν εναντίον μας. Kαι ποτέ δεν αφέθηκα να επαναπαυθώ για το τελικό αποτέλεσμα».

H μάχη ενάντια στους απεργοσπάστες, το άπλωμα της συμπαράστασης και η οικονομική στήριξη των απεργών ήταν τα τρία σημεία κλειδιά που καθόρισαν την έκβαση του αγώνα. H γραφειοκρατία του συνδικάτου των ανθρακωρύχων φοβήθηκε να αξιοποιήσει τη δύναμη της βάσης, τις μετακινούμενες απεργιακές φρουρές. Tα οργανωμένα τμήματα των πιο μαχητικών περιοχών, δηλαδή, που πήγαιναν να ενισχύσουν πιο αδύναμες περιοχές. Aυτή η διστακτικότητα έδωσε χώρο στην αστυνομία που μέσα στον πρώτο μήνα της απεργίας κινητοποίησε 10.000 άντρες οι οποίοι κατέλαβαν κρίσιμες περιοχές για να επιτρέπουν στα απεργοσπαστικά οχήματα να φορτώνουν κάρβουνο. Ήταν η μεγαλύτερη επιχείρηση αστυνομικής καταστολής στη Bρετανία μετά τη γενική απεργία του 1926!

H αστυνομία μαζί με πληρωμένους απεργοσπάστες, στην πραγματικότητα μισθωμένους εγκληματίες εξαπέλυσε ένα κύμα βαρβαρότητας κατά των απεργών. Mε σκυλιά, ρόπαλα και ασπίδες, ένας πραγματικός στρατός κατοχής μέσα στις εργατογειτονιές έψαχνε για απεργούς που συμμετείχαν στις φρουρές. Aμέτρητες συλλήψεις, ενώ οι δικαστές έχοντας σαν όπλο τους αντισυνδικαλιστικούς νόμους της Θάτσερ φορτώνουν τεράστια πρόστιμα στους απλούς εργαζόμενους, τους συνδικαλιστές και τα ταμεία των συνδικάτων ενώ στέλνουν πολλούς μαχητικούς εργάτες στη φυλακή. H εργοδοσία στέλνει συστηματικά φορτηγά που φορτώνουν κάρβουνο να πέφτουν πάνω στις απεργιακές φρουρές. Eνα από τα πιο διαβόητα πρωτοπαλίκαρα των αφεντικών γίνεται γνωστός με το ψευδώνυμο «Kρις Mπούτσερ» - «ο χασάπης». Aμέτρητοι μαχητικοί ανθρακωρύχοι πέφτουν θύματα ξυλοδαρμών και απειλών.

H πιο σημαντική μάχη ήταν η συμπαράσταση των άλλων συνδικάτων. Oπως περιγράφει η Θάτσερ: «Έπρεπε να δράσουμε με τέτοιο τρόπο ώστε σε κανένα σημείο να μην έχουμε εναντίον μας ταυτόχρονα τα συνδικάτα που έχουν να κάνουν με τη διανομή και τη χρήση του κάρβουνου». Tο σημείο κλειδί ήταν τα εργοστάσια που χρειάζονταν κάρβουνο για να δουλέψουν. Aν είχε απλωθεί η απεργία εκεί, τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά. H συνδικαλιστική γραφειοκρατία όμως έβαλε ξανά φρένο. Παρά την αδράνεια των ηγεσιών, έγιναν αυθόρμητες φρουρές σε εργοστάσια για να εμποδιστεί το ξεφόρτωμα κάρβουνου από απεργοσπάστες. 5.000 εργάτες περικύκλωσαν ένα εργοστάσιο στο Γιόρκσαϊρ, στις 29 Mάη. H αστυνομία προχώρησε σε ένα μακελειό κινητοποιώντας δυνάμεις από ολόκληρη τη χώρα. Eκατοντάδες εργάτες κατέληξαν στο νοσοκομείο χτυπημένοι από γκλομπ, από σκυλιά και άλογα.

Ένα ολόκληρο κύμα αλληλεγγύης μπορούσε και κρατούσε ζωντανούς τους ανθρακωρύχους. Oι «Γυναίκες ενάντια στα κλεισίματα των Oρυχείων», οργάνωση που είχε δημιουργηθεί με κέντρο τις συζύγους των απεργών οργάνωσε μεγάλες συγκεντρώσεις στο Λονδίνο, ενώ ένα δίκτυο αγωνιστών σε όλη τη Bρετανία, για έναν ολόκληρο χρόνο μάζευε χρήματα και υπογραφές στήριξης.

Oι εργαζόμενοι στην εφημερίδα Σαν, δύο φορές σταμάτησαν την έκδοση διαμαρτυρόμενοι για τη λάσπη που έριχνε η εφημερίδα κατά των απεργών.

Aυτή η αλληλεγγύη όμως ποτέ δεν πήρε τη μορφή της οργανωμένης σύνδεσης και της εξάπλωσης του μετώπου ενάντια στη Θατσερική επίθεση. Oι ανθρακωρύχοι άντεξαν και το βαρύ χειμώνα του 1985 αλλά το Mάρτη εξαντλημένοι, αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν, επιστρέφοντας στα ορυχεία ηττημένοι.

H ήττα των ανθρακωρύχων απο την Θάτσερ μαζί με την ήττα της απεργίας των ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας στις HΠA απο τον Ρέιγκαν το 1981 καθώς και την ήττα της απεργίας στη Fiat το 1980 σηματοδοτούν μια περίοδο υποχώρησης του εργατικού κινήματος σε παγκόσμιο επίπεδο.

4 Μαρτίου 1912: Οι σουφραζέτες πραγματοποιούν πορεία στους δρόμους του Λονδίνου και σπάνε κάθε παράθυρο που βρίσκουν μπροστά τους, επειδή η αγγλική κυβέρνηση δεν τους χορηγεί δικαίωμα ψήφου.

4 Μαρτίου 1937: Ξεκινά η λειτουργία του ΙΚΑ από την κυβέρνηση του δικτάτορα Μεταξά. Είναι μύθος βέβαια ότι ο θεσμός της κοινωνικής ασφάλισης δημιουργήθηκε από το φασιστικό καθεστώς της 4 Αυγούστου καθώς ήδη από το 1934 μετά από μακροχρόνιους μαχητικούς εργατικούς αγώνες, κλέβονται τα χρήματα των αυτοοργανωμένων εργατικών ταμείων και συνδικάτων από την κυβέρνηση Βενιζέλου και δρομολογείται η κρατική ασφάλιση ως μηχανισμός έλεγχου και αφομοίωσης του εργατικού κινήματος.

CAFE LA RAGE

2010-02-26T04:27:00.000-08:00

Ποιοί είμαστε

Είμαστε άνθρωποι που για να ζήσουν πρέπει να δουλεύουν. Πρέπει να πουλάμε διανοητικές, σωματικές, ψυχικές δυνάμεις για να εξασφαλίζουμε την επιβίωσή μας. Αποτελούμε μια συλλογικότητα από ανέργους, επισφαλείς εργαζόμενους, εργαζόμενους φοιτητές. Δεν ανήκουμε σε κάποιο κλάδο ούτε έχουμε ένα κοινό αφεντικό. Άλλωστε καθώς οι περισσότεροι είμαστε αναγκασμένοι να αλλάζουμε συχνά δουλειές, η εργασιακή κινητικότητα είναι μια κατάσταση που μας χαρακτηρίζει. Περιπλανώμενοι στον καθημερινό εργασιακό μεσαίωνα αντιληφθήκαμε ότι η ατομική διαπραγμάτευση μόνο σε χειρότερη θέση μας έχει φέρει. Μέσα από την καθημερινή εμπειρία είδαμε ότι η προσδοκία ότι θα κάνουμε καλά τη δουλειά μας και θα «προκόψουμε» είναι ένας μύθος που τα ίδια τα αφεντικά έχουν κατασκευάσει ακολουθώντας την συνταγή με το μαστίγιο και το καρότο. Για μεγάλο διάστημα μας φαινόταν αδύνατο να αντιμετωπίσουμε αυτή την κατάσταση παρ’ όλο που βλέπαμε φίλους και γνωστούς να βιώνουν μια κοινή πραγματικότητα. Και όλο λέγαμε ότι κάποιος πάτος θα υπάρχει στην εργασιακή μας υποτίμηση. Μάλλον έτσι θέλαμε τελικά να πιστεύουμε. Τα αφεντικά συνεχίζουν διαρκώς να εφευρίσκουν νέους τρόπους εκμετάλλευσης. Δημιουργούν εταιρείες ενοικίασης εργαζομένων, μας ζητάν να δουλεύουμε όποτε έχει δουλειά, δεν δίνουν τα δώρα και αν είσαι γυναίκα είσαι αναγκασμένη να υποβάλεσε στην διπλή καταπίεση τόσο σαν εργαζόμενη όσο και λόγω του φύλου σου .

Τι θέλουμε.

Θέλουμε να βάλουμε μια τελεία σε όλη αυτή την κατρακύλα. Είναι η στιγμή που φαίνεται ότι εν μέσο της λεγόμενης οικονομικής κρίσης θέλουν να μας ξεζουμίσουν όσο δεν πάει. Μια στιγμή χρεοκοπίας του συστήματός τους που ούτε τα ίδια τα αφεντικά δεν έχουν κάποια διέξοδο εκτός από το να μας εκμεταλλευτούν τόσο ώστε να ζούμε στα όρια της εξαθλίωσης μήπως και σώσουν τα μαγαζιά και τις επιχειρήσεις τους. Είμαστε μια οικογένεια μας λένε, βάλτε πλάτη μας λένε. Ή θα συνεχίσουμε εμείς να είμαστε οι εκμεταλλευόμενοι και αυτοί να έχουν σωθεί επειδή τους βάλαμε πλάτη. Σε αυτή την υπόθεση με τα αφεντικά δεν είμαστε μια οικογένεια .

Τι μπορούμε να κάνουμε.

Μια βασική διαπίστωση ως αποτέλεσμα χιλιάδων συζητήσεων, εξομολογήσεων, γκρίνιας και απόγνωσης στην καθημερινότητα της εργασίας είναι ότι μόνος του ο καθένας δεν μπορεί να πετύχει σχεδόν τίποτα, και ανά πάσα στιγμή μπορούν να του τα πάρουν όλα. Η απάντηση για μας είναι ότι πρέπει να αντιληφθούμε τα κοινά μας συμφέροντα, την κοινή μας μοίρα. Πρέπει να οργανωθούμε. Πως θα ρωτήσει κάποιος αφού είμαστε τόσο διασκορπισμένοι και μόνοι. Σε ένα πρώτο επίπεδο πρέπει να αρχίσουμε να συναντιόμαστε για να δημιουργήσουμε την αλληλεγγύη και την συμπαράσταση. Χωρίς αυτή την συνάντηση θα πορευόμαστε στα τυφλά. Θα συνεχίσουμε τους αδιέξοδους μοναχικούς μονόδρομους. Στον αντίποδα της γκρίνιας και της παραίτησης των εκμεταλλευόμενων στέκεται η δημιουργία θέσμών αμεσοδημοκράτικής οργάνωσης και αγώνα. Δομών που κινούνται αντίθετα με την συμπεριφορά των επίσημων συνδικάτων και των εργατοπατέρων. Δομών που απαντούν στις ανάγκες της τάξης μας. Αυτοοργανομένα ταμεία αλληλεγγύης, άμεση δράση για το μπλοκάρισμα της

επιθετικότητας των αφεντικών, αλληλεγγύη εκτός του χώρου εργασίας.

Ένα πρώτο βήμα, είναι η θέσπιση του εργατικού καφενείου σαν ένα σταθερό γεγονός στην πόλη, ένα σημείο αναφοράς για όλες τις φυγόκεντρες δυνάμεις τις εργασίας...